หยางหย่งมีสีหน้าทุกข์ใจ พูดว่า "อู๋ไป๋ นายนี่ช่างระแวงเกินไปแล้ว"
"ตอนนี้นายเป็นมีดเขียง ฉันเป็นปลาเนื้อ ฉันจะมีอะไรมาหลอกนายได้"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "หากพวกนายไม่มีเจตนาร้ายต่อผู้หญิงของฉัน ก็คงไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อจับตัวเธอไป"
"หากไม่มีเจตนาร้าย ตอนที่เฮ่ออวิ๋นอี้จับตัวเธอไป ก็คงไม่ไปขังไว้บนเกาะร้างนั่น"
"คนแก่เจ้าเล่ห์ ม้าแก่ลื่นไหล อยากถามอะไรจากคนแก่ขี้ตั๊วะอย่างนายนี่มันยากเกินไป ถามมากก็แค่ทำให้ฉันตัดสินใจผิดพลาด"
"เดินทางปลอดภัย!"
อู๋ไป๋ก็ขี้เกียจจะเสียเวลาพูด เขายกมือขึ้นฟาดฉับเดียว ราวกับตบแมลงสาบ สังหารหยางหย่งทิ้งเสีย
พวกรับใช้ขาวดำขุดหลุมไว้ให้พวกนั้นเรียบร้อยแล้ว
อู๋ไป๋เตะเข้าที่หลุมทีละคน ฝังพวกนั้นทั้งหมด
……จากนั้น อู๋ไป๋ก็กลับไปยังตระกูลหลิน
หลินตั้นจวงสาวเท้าเร็วเข้ามาต้อนรับ สำรวจทั่วตัวอู๋ไป๋ จนแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไร จึงวางใจ
มู่จิ่วโจวถามเรียบ ๆ ว่า "จัดการหมดแล้วหรือ"
"หนีไปสองคน" อู๋ไป๋พูดอย่างหัวเสีย
ทุกคนนิ่งงัน ยังมีคนที่หนีจากเงื้อมมืออู๋ไป๋ได้อีกหรือ
อู๋ไป๋ถามว่า "เฒ่ามู่ นายรู้จักสำนักราชันย์อสูรไหม"
มู่จิ่วโจวตอบเรียบ ๆ ว่า "เคยได้ยิน เป็นกองกำลังที่ทิ้งศีลธรรมและมโนธรรมเพื่อผลประโยชน์"
แล้วถามด้วยความประหลาดใจว่า "ไม่ใช่คนจากหออสูรทมิฬหรือ ทำไมถึงไปพัวพันกับสำนักราชันย์อสูรได้"
"จากบทสนทนาของพวกมันสรุปได้ว่า คนของสำนักราชันย์อสูรเป็นตัวช่วยที่หออสูรทมิฬเชิญมา"