อู๋ไป๋เลือกฝึกมหาวิชากุยซีเป็นวิชาแรก
เมื่อฝึกจนสำเร็จ อู๋ไป๋ถึงกับต้องทึ่ง มหาวิชานี้เรียกได้ว่าเจ๋งจริง ๆ เพราะสามารถทำให้ผู้ใช้เข้าสู่สภาวะเลียนแบบความตาย ไม่กินไม่ดื่ม อยู่รอดได้หลายปีโดยไม่มีปัญหา
จากนั้นอู๋ไป๋ก็สืบทอดมหาวิชากุยซีให้กับเสี่ยวชิงและซีเหมินหยุนอี้
"อู๋ วิชานี้มันไว้หลอกคนสุด ๆ เลยนะ"
ซีเหมินหยุนอี้พูดพร้อมยิ้ม
สภาวะเลียนแบบความตายของมหาวิชากุยซีนั้นต่างจากการตายจริงแทบไม่ได้
พูดง่าย ๆ ก็คือการแกล้งตาย รอให้ศัตรูเข้ามาใกล้แล้วลอบโจมตี หนึ่งหมัดจบ
เถิงจื่อหางก็ไม่ได้โง่ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว จึงโกรธกริ้วตะโกนว่า
"พวกแกแสดงละครกันมาตั้งแต่แรกสินะ!"
"เอ๊ะ ดูออกเหรอ?" ซีเหมินหยุนอี้มองเขาด้วยแววตาล้อเลียน "นายนี่ก็เก่งจริง ๆ นะเนี่ย"
ทั้งสามคนของอู๋ไป๋เมื่อครู่นี้แสดงละครกันจริง
ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ถึงขั้นทางตัน ไม่จำเป็นต้องฆ่าเถิงจื่อหางเลย
ประการแรก โอวฮวงแน่นอนว่าต้องมาช่วยเขา
ประการที่สอง แม้โอวฮวงไม่มา เขาก็ยังมีเครื่องรางกลแห่งสวรรค์คุ้มครองชีวิตไว้ได้อยู่ดี
อู๋ไป๋อยากรู้มากว่าทำไมเถิงจื่อหางถึงทนอยู่ได้สองเดือนโดยไม่กินไม่ดื่ม
นี่มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาทำได้เลย
ถ้าถามตรง ๆ เถิงจื่อหางก็ไม่มีทางบอกแน่นอน
ดังนั้นจึงต้องใช้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ
อู๋ไป๋สงสัยมานานแล้วว่าร่างแท้จริงของเถิงจื่อหางไม่ใช่มนุษย์ แต่มองไม่ออกว่าร่างแท้ของเขาคืออะไร
ทว่าตอนนี้รู้แล้ว เต่าเงินยู่ติ่ง
เต่าเงินยู่ติ่งนี้ มีคำกล่าวว่า 'จุดแดงเดียวในทางช้างเผือกพันลี้' จะเห็นได้ว่าหายากแค่ไหน
อู๋ไป๋นั่งลง แล้วโบกมือเรียก
"เถิงจื่อหาง เดี๋ยวนี้มาคุยกันหน่อย"
เถิงจื่อหางมองอู๋ไป๋อย่างระแวง
"จะมาไหมล่ะ? ไม่มาฉันก็โยนแกออกไปเลยนะ"
เถิงจื่อหางเดินมาอย่างไม่เต็มใจนัก สายตาที่มองอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความระแวง