เมื่อเห็นหลานหลิงเอ๋อร์หน้าซีดเป็นสีเขียว อู๋ไป๋ก็ไม่ได้แหย่เธอต่อ
ยิ้มเงียบ ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่อออยู่เบื้องบน พึมพำว่า "ประเทศกระจ้อยร่อย กลับมีผู้ฝึกยุทธ์ไม่น้อย"
จากนั้นก็สาวเท้าเดินขึ้นไป
หลานหลิงเอ๋อร์จ้องแผ่นหลังอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา ถ้าสายตาเป็นดาบสองเล่ม อู๋ไป๋คงถูกเสียบจนพรุนไปแล้ว
หากมองดี ๆ ก็จะเห็นว่าในดวงตาของหลานหลิงเอ๋อร์มีความตื่นตระหนกที่ยากจะปกปิด
หลุยมู่มู่มองสีหน้าของหลานหลิงเอ๋อร์ หน้าขาวใสของเขาแสดงความสงสัย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขารู้สึกว่าพี่หลิงเอ๋อร์เปลี่ยนไป ความสนิทสนมแบบเมื่อก่อนหาได้ยากแล้ว
อู๋ไป๋และพวกอีกสองคนเดินขึ้นไปเรื่อย ๆ
ผู้ฝึกยุทธ์ที่เผชิญหน้ามีมากขึ้นเรื่อย ๆ
คนพวกนี้ล้วนจ้องมองด้วยความโกรธ
อู๋ไป๋กลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แม้กระทั่งที่มุมปากยังมีรอยยิ้มหยันเยือกที่น่าขยี้
ทันใดนั้น อู๋ไป๋หยุดนิ่ง ยื่นมือชี้ไปทางทุกคน พูดอย่างดูถูกว่า "แมลงสาบ"
สีหน้าหลานหลิงเอ๋อร์เปลี่ยนไป เจ้าหมอนี่มันตัวก่อเรื่องชัด ๆ ไม่กลัวคนพวกนี้ฮือเข้าใส่แล้วฟันเป็นชิ้น ๆ เลยรึไง
ที่สำคัญคือ จะพาให้เธอเดือดร้อนไปด้วย
หลุยมู่มู่กลับเต็มไปด้วยความชื่นชม คิดในใจว่า "พี่อู๋ไป๋เท่จริง มองเหล่าวีรชนเหมือนมดปลวก"
ผู้ฝึกยุทธ์เกาะเหล่านี้ส่วนใหญ่ฟังคำพูดของอู๋ไป๋ไม่เข้าใจ แต่จากสีหน้ารังเกียจของอู๋ไป๋ก็ดูออกว่าเขาพูดอะไรที่ไม่ดีแน่ ๆ
ทันใดนั้น ทุกคนก็โกรธเดือดดาล ถมึงทึงดุดัน พร้อมจะชักดาบฟันอู๋ไป๋เสียให้รู้แล้วรู้รอด