“มู่มู่ ดื่มเหล้าไหม?”
อู๋ไป๋รินสาเกให้ตัวเองหนึ่งแก้ว หันไปถามเหลยมู่มู่
เหลยมู่มู่ส่ายหัว
หลานหลิงเอ๋อร์กลับหยิบขวดเหล้ารินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว พลางถามขึ้นลอยๆ “สู้กับนัตสึเมะ ฮัตสึเนะ นายมีโอกาสชนะกี่ส่วน?”
อู๋ไป๋ยิ้ม “สิบส่วน”
หลานหลิงเอ๋อร์พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นายจริงจังหน่อย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”
“วันประลองต้องมีคนไปดูมากมายแน่ นายไม่ได้เป็นตัวแทนแค่ตัวเอง แต่เป็นตัวแทนวงการยุทธ์หลงกั๋วทั้งหมด”
“ฉันจริงจังนะ” อู๋ไป๋เงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วหมด เม้มปากสองสามครั้ง แล้วพูดเรียบๆ “ฉันไร้เทียมทาน พวกนั้นตามสบาย”
หลานหลิงเอ๋อร์กลอกตาจนแทบหงาย ไม่รู้จะพูดอะไรอีก?
อู๋ไป๋มองเธอแวบหนึ่ง พูดขึ้นลอยๆ “จริงๆ ตอนเราเจอกันครั้งแรก ท่านางเอกใสซื่อของเธอก็ดีนะ”
หลานหลิงเอ๋อร์ไม่พอใจ “ตอนนี้ฉันไม่ดีหรือไง?”
“ตอนนี้เธอน่ะ อย่าว่าแต่ฉันเลย ต่อให้ตั้นจวงมาเห็นก็ต้องตกใจ”
“เธอคงนึกไม่ถึงเลย ว่าคนที่ตัวเองปกป้องกลับไม่จำเป็นต้องถูกปกป้อง”
อู๋ไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ตั้นจวงบอกว่าเธอเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน ตอนอยู่ม.ปลายเคยโดนรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งรังแก แต่กลับกล้าเอากระเป๋าของอีกฝ่ายไปโยนใส่ห้องน้ำหญิง”
หลานหลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “โดนรังแกแล้วจะไม่ให้โต้กลับหรือไง?”
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ “ไม่ได้หมายความว่ายังไง ฉันแค่อยากบอกว่า ทำได้เจ๋งมาก”