อู๋ไป๋จิบชาเบา ๆ แล้วยิ้มพูดว่า
“ทุกคนวางใจได้ ใบท้าสู้ผมซื้อแน่นอน แต่ต้องบอกผมหน่อยว่า เผ่ามารบนศาลาฟันมารมาจากไหน”
ลุงไช่ส่ายหัว กล่าวว่า
“เรื่องนี้เราไม่รู้จริง ๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าเผ่ามารพวกนี้มาจากไหน”
“ถ้านายอยากขึ้นศาลาฟันมาร ก็เขียนขั้นการบำเพ็ญของนายลงบนกระดาษแปะ แล้วเผาใบท้าสู้ นายจะถูกส่งไปยังศาลาฟันมารทันที และเผ่ามารก็จะปรากฏตัวออกมา”
“หนุ่ม นายรู้ไหมว่าทำไมใบท้าสู้ถึงขายแพงขนาดนี้ เพราะมันถูกสลักโดยปรมาจารย์ยันต์น่ะสิ”
ลุงอีกคนกระซิบเสียงเบาว่า “ซื้อสองใบไปลุ้นดูสิ ฉันดูท่าทางทั้งคุณสองคนแล้ว ดวงดีนัก บางทีครั้งเดียวอาจได้รางวัลเลย”
ซีเหมินยุนอี้แหย่เสียงเจื่อน ๆ ว่า
“แต่ถ้าขึ้นไปแล้วสู้ไม่ได้ โดนเผ่ามารฆ่าตายล่ะ จะไม่ฮาไปหน่อยเหรอ”
ลุงไช่บอกว่า “ไม่เป็นไร บนศาลาฟันมารมนุษย์ไม่มีทางเสี่ยงอันตราย”
“ถ้าสู้ไม่ไหว สามารถขอหยุดฉุกเฉินได้”
ดวงตาอู๋ไป๋มืดลงเล็กน้อย “แล้วถ้าเผ่ามารสู้ไม่ไหวล่ะ”
“พวกเผ่ามารเผ่าต่ำต้อยแบบนั้น ไม่มีคุณสมบัติขอหยุดหรอก”
ความคิดอู๋ไป๋ปั่นรัว หลินตั้นจวงชาติก่อนคือจักรพรรดินีแห่งเผ่ามาร เผ่ามารเหล่านี้ล้วนเคยเป็นไพร่พลของนาง
ที่ตระกูลเต๋าส่งพวกเขามายังสมรภูมิห้วงว่างนี่... ไม่ใช่เพื่อให้พวกเขามาช่วยเผ่ามารพวกนี้หรือ
อู๋ไป๋มองไปที่ลุงไช่ “สมรภูมิห้วงว่างแห่งนี้ ก็อยู่ใต้การควบคุมของเผ่าหิมะใช่ไหม”