อู๋ไป๋มีสีหน้าเคร่งขรึม พลังรอบกายพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง คันศรสีดำยาวสิบกว่าเมตรวางขวางตรงหน้า
เขาจับสายธนูด้วยสองมือ ลวดลายสีดำบนแขนทั้งสองเปล่งประกายระยิบระยับ ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว
คันศรถูกดึงจนตึง ลูกศรสีดำยาวสิบกว่าเมตรเล็งตรงไปที่อู๋เชียนซาน
พู่กันสีเงินในมืออู๋เชียนซานส่องประกายแสงสีเงินเจิดจ้า เขายกมือโบกเบา ๆ แสงสีเงินกว้างใหญ่ไพศาลซัดเข้าหาอู๋ไป๋ราวกับคลื่นน้ำ
พู่กันสีเงินนั้นซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแสงสีเงินเจิดจ้า พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋ราวกับประกายเย็นเยียบแห่งความตาย
"ตูมมมม...!"
จังหวะที่อู๋เชียนซานลงมือ อู๋ไป๋ก็ลงมือเช่นกัน
ลูกศรสีดำยาวสิบกว่าเมตรทะลวงผ่านแสงสีเงินเจิดจ้าพร้อมด้วยพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว ยิงตรงไปยังอู๋เชียนซาน
อู๋เชียนซานตบมือทั้งสองประสานกัน ลมปราณภายในหลั่งไหลดุจกระแสคลื่น
ผลคือ ถูกพลังอันน่ากลัวของลูกศรกระแทกจนลอยกระเด็นออกไป กระแทกเข้ากับเนินเขาเตี้ย ๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
ดังตูมหนึ่งครั้ง!
เนินเตี้ยถูกยิงจนระเบิด พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง คลื่นฝุ่นและหินซัดกระหน่ำ ปกคลุมฟ้าดิน
อู๋เชียนซานถูกเศษหินฝังกลบ
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น ปราณแท้จริงทรงพลังเข้าโจมตีสลายกลุ่มแสงสีเงินที่ซัดม้วนเข้ามา
ทว่า จู่ ๆ พู่กันสีเงินเล่มนั้นก็ทะยานออกมาจากพายุ
เร็วเกินไป เร็วจนอู๋ไป๋ไม่มีแม้แต่โอกาสหลบหลีก
ลวดลายสีดำบนผิวหนังแขนซ้ายของอู๋ไป๋กระพริบอย่างบ้าคลั่ง พู่กันสีเงินปะทะเข้ากับแขนซ้ายของเขา
เสียงดังปัง!
พลังลมปราณกระจายออกดั่งคลื่นน้ำ
อู๋ไป๋กระเด็นถอยหลังไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ร่างทั้งร่างกระแทกเข้ากับผนังภูเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรจนระเบิด เศษหินแตกกระจาย ร่างถูกฝังเข้าไปในกำแพงหิน