หยวนเหิงตกตะลึง อู๋ไป๋ช่างเอาแต่ใจเกินไปแล้ว
"อู๋ไป๋ ครานี้ข้าจะไปเขาอู่อี๋กับเจ้าด้วยสักครั้ง ห่างหายจากยุทธภพมานาน ผู้คนคงเกือบลืมหมัดบูรพาอย่างข้าไปแล้วกระมัง"
อู๋ไป๋หัวเราะ "หยุดเลยเถอะ! วังมังกรอัคคียังมีเรื่องกองพะเนินรอท่านจัดการอยู่ อยู่เฝ้าแต่ในนี้แหละ"
"สุภาษิตว่าหมัดกลัวคนหนุ่ม ท่านแก่แล้ว ทำหน้าที่ส่งกำลังบำรุงหนุนหลังก็พอ ดูท่านมู่สิ ขี้เกียจได้ก็ขี้เกียจ ขี้เกียจไม่ได้ก็หาโอกาสขี้เกียจจนได้"
หยวนเหิงทั้งโกรธทั้งขำ "พูดจาดีๆ ไม่เป็นหรือไง? กลัวข้าไปเสี่ยงก็พูดตรงๆ เถอะ พูดแบบนี้โดนต่อยง่ายนะ"
อู๋ไป๋ยิ้ม "วางใจเถอะ! ครานี้มีข้า ซีเหมินอวิ๋นอี้ ชิงหลวน ก็เกินพอแล้ว"
"แล้วก็ผู้ชมอีกหนึ่ง"
อู๋ไป๋ชี้ไปที่หลินตั้นจวง
หยวนเหิงตกใจมาก "เจ้าจะพาคุณหนูหลินไปด้วย อันตรายเกินไปนะ"
"ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้เห็นพวกมันอยู่ในสายตาอยู่แล้ว มีภรรยาข้าคอยเชียร์ให้กำลังใจ พลังสู้ของข้าต้องเพิ่มขึ้นทวีคูณแน่นอน"
หยวนเหิงส่ายหัวอย่างจนใจ "เจ้านี่ช่างคิดอะไรตามใจจริงจัง นี่เล่นกันหรือ? ข้าแนะให้คุณหนูหลินอยู่ในวังมังกรอัคคีก่อนจะดีกว่า ปลอดภัยไว้ก่อน"
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ออดอ้อน "สามี ฉันจะไป!"
"ได้ พาไป! ให้เธอดูสามีโชว์อิทธิฤทธิ์ กำจัดมารร้ายพวกนั้นให้สิ้นซาก"
หยวนเหิงส่ายหัวอย่างจนใจ
บ่ายวันนั้น ซีเหมินอวิ๋นอี้และชิงหลวนมาถึง
อู๋ไป๋บอกลาหยวนเหิง แล้วทั้งคณะก็มุ่งหน้าไปฝูเฉิง