มหาจักรพรรดิสามคนแห่งไป่ชวนมองหน้ากันสักครู่แล้วไม่ลังเล คุกเข่าลงกับอากาศ
"พวกเรายอมสวามิภักดิ์!"
อู๋ไป๋ให้โอกาสให้พวกเขามีชีวิตรอด ถ้ายังไม่รู้จักคว้าไว้ ก็เท่ากับตามหาความตาย
ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าอู๋ไป๋สังหารเวิ้นเจี้ยนกับเฉียนจวี่ย์มาแล้ว......พวกเขาเข้าใจดีว่าการสวามิภักดิ์คือทางออกเดียว
การยอมแพ้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ถ้าตายแล้วถูกนำไปบูชายัน แม้แต่โอกาสเวียนว่ายชาติใหม่ก็จะไม่มีเหลือ
อู๋ไป๋เอ่ยเรียบเย็น "การตัดสินใจที่ฉลาด"
"แต่ละคนหยดหนึ่ง เอาเลือดจิตวิญญาณจากหทัยมา"
ทั้งสามไม่กล้าต่อต้าน ได้แต่ทำตาม
อู๋ไป๋รับเลือดที่ทั้งสามบีบออกมา แล้วปลูกคำสาปชีวิตมรณะลงไปให้
องค์ประมุขเทพน่าจะยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา
มหาจักรพรรดิสามพันนาย เขาฆ่าไม่หมดหรอก
แผนของเขาคือ ก่อนที่องค์ประมุขเทพจะทันรู้ตัว พยายามควบคุมมหาจักรพรรดิให้ได้มากที่สุด
นี่น่ะเหรอมหาจักรพรรดิ ถือเป็นกำลังรบชั้นแนวหน้าเลยทีเดียว ฆ่าทิ้งก็น่าเสียดาย
ควบคุมมหาจักรพรรดิไป่ชวนทั้งสามเรียบร้อย อู๋ไป๋หันไปมองเชียนอวี่เฟย "แล้วนางล่ะ จะสวามิภักดิ์ หรือจะตาย?"
เชียนอวี่เฟยมองอู๋ไป๋ตาค้าง
"นายจะควบคุมข้า... จะควบคุมฉันเหรอ?"
อู๋ไป๋ทำหน้างง "งั้นนางเลือกตายสิ?"
เชียนอวี่เฟยมึนตึ้บ
อู๋ไป๋ไม่ใช่เล็งเอาไว้แล้วเหรอ ที่ไหนได้ ยังจะควบคุมนางอีก นี่มันเกินไปแล้ว
นางพูดแกมงอนว่า "ฉัน เชียนอวี่เฟย ยอมติดตามนาย สาบานไม่มีวันผิดคำ"
"พูดน้อยหน่อย อยากมีชีวิตรอดก็เอาเลือดจิตวิญญาณหนึ่งหยดมา"
เชียนอวี่เฟย: ???
ผู้ชายคนนี้มันซื่อจนไม่เข้าใจอารมณ์สาวเลยจริง ๆ