เห็นอู๋ไป๋ร้ายกาจขนาดนี้ บรรดาจักรพรรดิหลายคนก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี
ใบหน้าของเชียนอวี่เฟยปรากฏความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ โจมตีมาช้านานก็ยังทะลุการป้องกันของอู๋ไป๋ไม่ได้ ทำให้เธอเริ่มบ้าคลั่ง
เสียงกีตาร์เร่งจังหวะเร็วขึ้น
คลื่นเสียงราวกับน้ำขึ้นทะเล แปรสภาพเป็นอาวุธนานาชนิดพุ่งเข้าโจมตีอู๋ไป๋
ใบหน้าของจักรพรรดิถามกระบี่เคร่งขรึม สายตาส่องประกายวูบวาบ
เขายกมือเดียวกำเนตร
เหนือฟากฟ้ากลับปรากฏนวลวนน่าสะพรึงขึ้นมา
ดาบยักษ์สีทองพุ่งทะยานออกจากนวลวน แล้วแทงลงมายังอู๋ไป๋
ดาบยักษ์สีทองนั้นยาวหลายพันเมตร ใหญ่โตจนน่าขนลุก
"เกรี้ยว!!!"
แต่ดาบยักษ์สีทองกลับไม่สะเทือนอู๋ไป๋แม้แต่น้อย ถูกมังกรเงาดำขาวที่พเนจรไปมาบีบแตกกระจาย กลายเป็นฝนแสงสีทองทั่วฟ้า
"จักรพรรดิถามกระบี่ ฉันบอกไปแล้วว่าที่นี่คือภูเขาไป๋หมิง ยังไม่ถึงคิวที่นายจะลงมือ"
เชียนอวี่เฟยไม่รู้สึกขอบใจแม้แต่นิด เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา
จักรพรรดิอีกหลายคนก็หันมามองจักรพรรดิถามกระบี่ แต่ละคนแสดงสีหน้าต่างกันออกไป
จักรพรรดิถามกระบี่หัวเราะแห้ง "จักรพรรดิเชียนยวี่ เจ้าหนูนี่ช่างอวดดียิ่ง ข้าก็แค่ทนมองไม่ไหวเฉย ๆ"
"ทุกท่าน ฝีมือของเจ้าหนูนี่พวกท่านก็เห็นกันแล้ว จักรพรรดิเชียนยวี่แม้จะเก่ง แต่ก็ไม่ใช่คู่มือของมันอยู่ดี... ตามความเห็นข้า ไม่เช่นนั้นเราร่วมมือกันสังหารมันซะ กำจัดภัยพวกนี้ให้ราบคาบเถอะ"
มหาจักรพรรดิองค์หนึ่งที่สวมฉลองพระองค์ผ้าไหมสีเหลืองสดขมวดคิ้ว
"พวกเราทั้งหลายร่วมมือกัน ชนะก็ไม่สมศักดิ์ศรีนี่นา"
"จักรพรรดิไป่ชวน เรื่องชาติก่อนชาตินี้ของอู๋ไป๋ ท่านคงรู้มาบ้าง เขากับโลกเทพของพวกเราเอาตายเป็นตาย แม้วันนี้พวกเราปล่อยเขาไป ท่านว่าเขาจะปล่อยพวกเราไหม?"
จักรพรรดิเชียนเจวี่ยเอ่ยออกมาอย่างน่าขนลุก "พูดถูกแล้ว ประมุขเทพสั่งการมานานแล้ว สำหรับอู๋ไป๋ ถ้าจับมีชีวิตได้ก็พยายามจับมีชีวิต... ถ้าจับมีชีวิตไม่ได้ ก็เด็ดขาดห้ามให้มันมีชีวิตรอดออกไป"
หลังปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็ถูกจักรพรรดิถามกระบี่กับจักรพรรดิเชียนเจวี่ยชักจูงจนใจอ่อน ตัดสินใจลงมือร่วมกันกำจัดอู๋ไป๋
"จักรพรรดิเชียนยวี่ พวกเรามาช่วย"
เชียนอวี่เฟยภูมิใจในตัวเอง เอ่ยเสียงเย็น "ไม่ต้อง"