เจิ้นเจี๋ยและพวกถูกอู๋ไป๋ล้างสังหารจนหมดสิ้น กลายเป็นหมอกเลือดจางหายไปในอากาศ
"ไปกันเถอะ!"
อู๋ไป๋หันตัว เดินรีบขึ้นภูเขา
ตอนนี้เวลาค่อนข้างดึกแล้ว ถังถังกับพวกน่าจะหลับกันหมดแล้ว
เขาคิดถึงลูกสาวที่รักจนทนไม่ได้ แผนคือแอบมองแวบหนึ่ง แล้วค่อยสร้างความประหลาดใจให้พวกเธอตอนเช้า
แต่พอดีตอนนั้นเอง ถังเป่าเอ๋อร์ก็พุ่งลงมาจากบนภูเขาราวกับสายฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"พี่ชาย ไม่ดีแล้ว! ลุงกับป้า แล้วก็ถังถังกับพวกนั้นหายไปหมดแล้ว บนภูเขาไม่มีใครเลยสักคน"
ถังเป่าเอ๋อร์รอไม่ไหวจะวิ่งเข้าไปใกล้ ตะโกนดังลั่นตั้งแต่ยังอยู่ไกล ๆ ด้วยความร้อนรน
ทุกคนต่างตกใจ
แม้แต่อู๋ไป๋ก็สะดุ้งเฮือก
แต่ไม่ช้าเขาก็สงบสติได้ ม่านพลังกั้นใหญ่ยังไม่ถูกทำลาย น่าจะเป็นเพราะพวกเขาเห็นว่ามีคนพยายามทำลายเจิ้น จึงหลบไปซ่อนที่หลังภูเขา
อู๋ไป๋เดินขึ้นไปถึงยอดภูเขา เห็นหลินตั้นจวงกับพวกที่หน้าเต็มไปด้วยความวิตก จึงปลอบว่า "ไม่ต้องกังวล พวกเขาคงไม่เป็นอะไร"
พูดจบก็พาทุกคนรีบมุ่งไปยังหลังภูเขา
หลังภูเขา ใกล้เชิงเขา มีถ้ำธรรมชาติหนึ่งแห่ง
หลินฉิงกับพวกซ่อนตัวอยู่ข้างใน ภายนอกถ้ำมีการตั้งเจิ้นซ่อนเร้นเอาไว้ มองจากด้านนอกไม่มีทางค้นพบถ้ำได้เลย
"ลุงหลินฉิง ทำไมเราต้องมาซ่อนอยู่ที่นี่ล่ะ?"
ถังถังตาปรือเพราะง่วงนอน แม้ตอนนี้เธอจะอายุ 5 ปีแล้ว แต่น้ำเสียงแบบเด็กน้อยก็ยังไม่จางหาย น้ำเสียงนั้นเหมือนเป็นของที่มากับตัว เธอถูกตวนมู่จิ้งอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ดวงตากลมโตมองไปยังหลินฉิงที่กำลังแอบมองออกไปที่ปากถ้ำ