กลุ่มของหม่าไคโยวถูกคำพูดของซีเหมินอวิ้นอี้ยั่วโทสะ ต่างจ้องด้วยแววตาโกรธกระปรี้
แต่ซีเหมินอวิ้นอี้กลับยิ้มแฉ่งมองพวกเขา
"พวกนายต้องเชื่อฉันนะ พวกนายมีเคราะห์เลือดจริง ๆ ไม่นานชีวิตก็จบ!"
หลินตั้นจวงเป็นห่วงพ่อแม่และถังถัง ไม่มีอารมณ์จะมาดูอู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ้นอี้เล่นกับพวกไอ้ปัญญาอ่อนพวกนี้
"ที่รัก พวกนายเล่นต่อไป ฉันขึ้นไปก่อนนะ!"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
หลินตั้นจวงกับผู้หญิงอีกไม่กี่คนเดินขึ้นภูเขาไป
เจิ้นเจี๋ยกับพวกกังวลว่าจะถูกคนของอู๋ไป๋แย่งหน้าไป จึงฝืนกลั้นความโกรธอยากตามขึ้นไป
อู๋ไป๋ยื่นมือขวางเอาไว้
"ผู้หญิงขึ้นไปได้ แต่พวกนายไปได้แค่ตรงนี้"
หวังจื่อเหยียนถามโกรธ ๆ "นายหมายความว่ายังไง?"
"ฉันถึงบ้านแล้ว แต่ไม่ได้ตั้งใจจะเชิญพวกนายขึ้นไปเยี่ยม"
สีหน้าของเจิ้นเจี๋ยกับพวกเปลี่ยนไปทันที รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูก
อู๋ไป๋มองไปที่เจิ้นเจี๋ย "นายอยากรู้ไหม ว่าฉันทำลายเจิ้นได้อย่างง่ายดายได้ยังไง?"
เจิ้นเจี๋ยอยากรู้เหลือเกิน จึงพยักหน้า
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "เพราะเจิ้นนี้เป็นฝีมือฉันเองที่วางไว้"
เจิ้นเจี๋ยทำท่าดูแคลน "ค่ายกลใหญ่ที่นายวาง? มุกนี้ไม่ขำเลยสักนิด"
ทันใดนั้นเขาเหมือนนึกอะไรออก สีหน้าเปลี่ยนฮวบ สายตาจ้องอู๋ไป๋ไม่กะพริบ
คนที่อยู่ในที่นั้นก็รู้ตัวทันกันหมด สายตาดุดันมารวมกันที่ตัวอู๋ไป๋
หม่าไคโยวถามอย่างลองดี "นายเป็นใครกันแน่?"
"พวกโง่เขลา ฉันอายแทนไอคิวของพวกนายแท้ ๆ ฉันเรียกเขาว่าเฒ่าอู๋ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ พวกนายว่าเขาเป็นใครล่ะ?"