ว่ากันว่าความทุกข์ทรมานยากจะทน ส่วนความสุขผ่านไปเร็ว
วันที่แสนสุขย่อมสั้นเสมอ
อู๋ไป๋และพวกกลับมาถึงโลกได้หนึ่งเดือนแล้ว
คืนนี้ทุกคนมารวมกันที่โรงแรมจิ่นเจียง เพื่อฉลองเด็กครบหนึ่งเดือน
พอกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว
ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน
อู๋ไป๋นั่งอยู่ริมเตียง จ้องมองเจ้าตัวเล็กในเปลที่ขาวนวลน่ารัก แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจาก
ถึงเวลาต้องไปแล้ว
"ที่รัก ห้ามหนีไปแอบ ๆ ตอนฉันหลับนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริง ๆ"
อู๋ไป๋ยิ้มเบา ๆ แล้วพยักหน้า
ตีหนึ่งกว่า ๆ ตีสี่
อู๋ไป๋ลุกขึ้น เขาใช้วิธีเล็ก ๆ ทำให้หลินตั้นจวงหลับสนิท
จูบหน้าผากของนางเบา ๆ
"ถ้านายตื่นอยู่ ฉันคงไม่มีแรงจะไปแล้ว"
อู๋ไป๋เดินมาหยุดหน้าเปล มองเจ้าตัวเล็กที่หลับสบาย "ต้องเป็นเด็กดีนะ ต้องเชื่อฟัง รอพ่อกลับมา"
ก้มตัวลงจูบที่แก้มเล็ก ๆ เบาหวิวหนึ่งครั้ง อู๋ไป๋กัดฟัน ใจแข็งแล้วหันหลังเดินออกจากห้อง
พอออกมา อู๋ไป๋รอสักครู่ ซีเหมินอวิ้นอี้กับเสี่ยวชิงก็เดินออกมา
"หรือ...สองคนนี้ไม่ต้องไปก็ได้นะ"
อู๋ไป๋ลังเลสักพริบแล้วก็พูดออกมา
ซีเหมินอวิ้นอี้เบิกตามอง "หยุดพูดไร้สาระเลย"
"นายคิดว่านี่เรื่องของนายคนเดียวเหรอ? นายไม่อยากลากสมรภูมิมาที่โลก แต่เคยคิดไหมว่าพวกเราสามคนคือหนึ่งเดียวกัน"
"ถ้าคนแดนเซียนรู้ว่าสองคนนี้อยู่บนโลก เขาก็ต้องส่งคนมา ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเดิมสักนิด"
เสี่ยวชิงพูดเสียงเย็นชา "ไปกันได้แล้ว อย่าเสียเวลาพูดมาก"