อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงมองหน้ากันสักครู่ ทั้งคู่ไม่อยากทำตัวโฉบเฉี่ยวเกินไปในตอนนี้ จึงถอยให้ออกไปจากทาง
รถม้าพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว กวาดพายุฝุ่นฟุ้งกระจาย
อู๋ไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่รู้เป็นใครถึงได้ทำตัวโวยวายขนาดนี้? ไม่ใช่คนของสำนักเสินซูจงหรอกนะ?"
คำพูดเพิ่งจบ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น
ทั้งสองเงยหน้ามอง
เห็นแสงแท่งเงียวปีนยาวพุ่งออกจากรถม้าอย่างฉับพลัน ความเร็วสุดชะมัด พันรัดหญิงสาวชุดสีม่วงที่อยู่ข้างหน้าไว้อย่างรวดเร็ว
หญิงสาวชุดสีม่วงร้องตกใจ พลังรอบกายแผ่ซ่าน แต่ก็ถูกลากดึงเข้าไปในรถม้าทันที
"ผู้หญิงคนนี้ไม่เลว ข้าจะรับเธอไป"
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงต่างอึ้งงัน คนนี่ช่างอวดดีจริง ๆ กล้าลักพาตัวผู้หญิงต่อหน้าต่อตาคนทั้งมวล
บรรดาหญิงสาวที่เมื่อครู่ยังกำลังกระซิบว่าอู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงหน้าตาดีต่างหน้าซีดเผือด
ยายชราหัวหน้าที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยย่นรุงรังราวเปลือกไม้ ร่างแวบเดียวก็ขวางรถม้าเอาไว้
สัตว์ดุร้ายคำรามลั่น
รถม้าหยุดลง
ชายวัยกลางคนที่คุมม้าตวาดว่า "ของเก่า! อยากตายเหรอ!"
ยายชราก้มตัวค้อมน้อมเล็กน้อย กล่าวว่า "ไม่ทราบว่าข้างในเป็นสหายธรรมะท่านใด? การกระทำแบบนี้ต่อหน้าต่อตาคนทั้งมวล ถือว่าเกินไปหน่อยแล้ว"
"ผยอง?" ชายวัยกลางคนคุมม้าพูดอย่างเย่อหยิ่ง "คนในรถคือคุณชายรักดอกไม้ ผู้จัดอยู่อันดับ 34 แห่งทำเนียบราชันสวรรค์ ฉันถามเจ้าหน่อยว่า เขามีสิทธิ์ทำแบบนี้หรือเปล่า?"