"งั้นฉันขอแทนเพื่อนทั้งหลายของฉัน ขอบคุณจักรพรรดิสัตว์"
อู๋ไป๋รู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ
ธิดามังกรน้อยยิ้มบาง ๆ พลางพูดว่า "ไม่ต้องเกรงใจ! นายช่วยฉันหาถอนพิษ นี่ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณกันแล้ว"
"แต่ฉันยังไม่ได้ไปเลยนะ นายไม่กลัวว่าฉันจะหลอกนายเหรอ"
ธิดามังกรน้อยยิ้มพร้อมส่ายหน้า "ไม่กลัวหรอก นายไม่ทำแบบนั้น"
อู๋ไป๋ยิ้มอย่างขบขัน
เขารู้ดีว่าธิดามังกรน้อยไม่ได้เชื่อใจเขา แต่เชื่อใจฉู่สวิน หรืออาจจะพูดได้ว่าการมีอยู่ของฉู่สวินทำให้หล่อนเชื่อใจชาวโลกมนุษย์
"นายวางใจได้ ถ้าปรมาจารย์ไฟใต้พิภพมียาถอนพิษจริง ๆ ยังไงฉันก็จะเอากลับมาให้นายให้ได้"
"ถ้าไม่มี ฉันก็จะหาทางถอนพิษให้นายเอง ทุกสิ่งในโลกล้วนมีสิ่งที่ให้คุณต่อกัน พิษเถาวัลย์ปีศาจแห่งโชคชะตาต้องมีสิ่งที่สามารถปราบมันได้แน่นอน"
"ในเมื่อนายบอกว่าเลือดของครุฑทองปราบพิษของเถาวัลย์ปีศาจแห่งโชคชะตาได้ งั้นน้ำดีของครุฑทองก็อาจจะถอนพิษได้เหมือนกัน"
ธิดามังกรน้อยรู้สึกสะท้านใจวูบหนึ่ง พูดว่า "นายกล้าดีจริง ๆ นะ ถ้าคำพูดนี้ไปถึงหูของราชาหงส์ หล่อนจะต้องเอาตายเป็นตายกับนายแน่"
อู๋ไป๋ยิ้มเฉย ๆ พูดว่า "ไม่เป็นไร ถ้าหายาถอนพิษจากปรมาจารย์ไฟใต้พิภพไม่ได้จริง ๆ ฉันก็คงต้องหาทางกับเขาล่ะ"
ธิดามังกรน้อยคิดว่าอู๋ไป๋แค่พูดเล่น
เพราะด้วยระดับการบำเพ็ญปัจจุบันของอู๋ไป๋ ยังลงมือกับราชาหงส์ไม่ได้
"อู๋ไป๋ ให้นายเพื่อนนายเตรียมตัวได้เลย"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินออกไปนอกถ้ำ
ซีเหมินหยุนอี้เจ้าของโรคชอบเข้าสังคม กำลังคุยกับซือเจวี๋ยและจู้อ๋องอย่างสนุกสนาน