ธิดามังกรมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาชื่นชม
“ถึงตอนนี้แกจะอ่อนแอ แต่ก็เหมือนพี่ฉู่ซวิ้น ที่ชอบสร้างปาฏิหาริย์”
อู๋ไป๋สีหน้าดีใจขึ้น: “งั้น...แกตกลงแล้วใช่ไหม?”
ราชันย์อสูรส่ายหน้าเล็กน้อย
นางเอ่ยยิ้มๆ: “จะรวมเผ่าอสูรให้เป็นหนึ่งนั้นง่ายที่ไหน? พวกแกมีจอมมารทั้งเจ็ด พวกเราฝ่ายอสูรก็มีราชันย์อสูรไม่น้อยเหมือนกัน”
“ร่างของฉันมีปัญหา ตอนนี้ยิ่งวันยิ่งอ่อนแอ ตัวฉันเองยังไม่รู้ว่าจะทนได้ถึงเมื่อไหร่”
อู๋ไป๋รูม่านตาหดตัวลงทันที: “ร่างกายแกมีปัญหา? นี่สินะที่ทำให้พลังของแกไม่ค่อยแข็งแกร่ง”
“ร่างกายแกเป็นอะไร? ฉันเก่งเรื่องการรักษา ถ้าแกไว้ใจฉัน ก็ให้ฉันลองตรวจดูได้”
ราชันย์อสูรถอนหายใจ: “ฉันโดนพิษเถาวัลย์ผีชะตาฟ้า”
อู๋ไป๋สีหน้าเปลี่ยนทันที เถาวัลย์ผีชะตาฟ้าเขารู้จัก มันเติบโตในดินแดนหยินขั้นสุด
เขาไม่รู้ว่าผู้แข็งแกร่งเหนือขั้นจอมมารจะโดนแล้วจะเป็นยังไง แต่บนแผ่นดินใหญ่ยุทธภพ เขาเคยเห็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทพขั้นสูงโดนพิษเถาวัลย์ผีชะตาฟ้า ตายทันทีในที่เกิดเหตุ ยังไม่ทันได้ช่วยเลย
ที่เรียกมันว่าเถาวัลย์ผีชะตาฟ้า ก็เพราะโดนพิษนี้แล้ว จะเป็นตายยังไงต้องแล้วแต่ชะตาฟ้า
อู๋ไป๋เก่งเรื่องการรักษา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะแก้พิษเถาวัลย์ผีชะตาฟ้านี้ยังไง เพราะคนที่โดนพิษนี้ตายหมด ไม่มีใครทันได้รับการรักษา
“กลับโลกกับฉันเถอะ หล่าวอ้าวต้องมีความสามารถแก้พิษได้แน่นอน”