ลู่หยวนซานหัวเราะร้ายกาจ "ข้าจะรู้ได้อย่างไร? นอกจากบุคคลสำคัญ ไอ้กระจอกแบบนั้นใครจะไปสนว่าเป็นใคร?"
อู๋ไป๋นิ่งเงียบ
ใช่แล้ว ใครจะไปสนว่าไอ้กระจอกแบบนั้นเป็นใคร?
พวกเขาอาจเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาของบางขุมกำลัง ระดับพลังไม่สูง แต่กลับมีหัวใจที่ปกป้องความยุติธรรม กระดูกแข็งดั่งเหล็กกล้า
"เจ้าชื่ออะไร?"
อู๋ไป๋มองคนที่ถูกทรมานจนแทบไม่เหลือเค้ามนุษย์ คนอื่นอาจไม่ต้องจำ แต่เขาต้องจำให้ขึ้นใจ
อีกฝ่ายไม่ตอบสนอง เพียงเงยหน้าขึ้น จ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นชา สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกและไม่หวั่นเกรงต่อความตาย
"ข้าชื่ออู๋ไป๋ เป็นจางเหล่าที่สิบของวังสี่เทพ ข้าไม่สามารถช่วยเจ้าออกไปได้ แต่ข้าสามารถส่งเจ้าให้เดินทางสบายขึ้น วางใจเถิด ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง"
"บอกข้ามา เจ้าไม่สมควรกลายเป็นวีรบุรุษไร้นาม"
อู๋ไป๋ใช้จิตสัมผัสส่งเสียง
จู่ ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของอีกฝ่ายก็เปล่งประกายเจิดจ้า แววตานั้นทิ่มแทงใจของอู๋ไป๋อย่างรุนแรง
"จำชื่อข้าไว้ ข้าคือกองพลปราบกบฏ หลัวเทียนเสียง"
อีกฝ่ายตะโกนสุดกำลัง แต่เสียงเบาราวกับยุงบิน เขาอ่อนแอเกินไป ใกล้ดับสิ้นแล้ว
อู๋ไป๋ใช้จิตสัมผัสตอบ "ข้าจำได้แล้ว"
อีกฝ่ายยิ้ม ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอด แต่อู๋ไป๋เข้าใจว่าสิ่งอีกฝ่ายพูดคือขอบคุณ
"เดินทางดี ๆ!"
อู๋ไป๋ลงมือ บีบคอของเขา กรึ๊บ! กระดูกคอหัก
แววตาค้างนิ่ง จ้องเขม็งมาที่อู๋ไป๋ จากนั้นศีรษะก็ห้อยตกอย่างสิ้นเรี่ยวแรง แต่ที่มุมปากแฝงรอยยิ้ม
ปลายนิ้วของอู๋ไป๋สั่นเทา หันหลังให้เฉินยวนและลู่หยวนซาน ปิดตาของอีกฝ่ายลง