"โอ้ ท่านพี่ซิว! ได้ยินชื่อมานานแล้ว!"
อู๋ไป๋แค้นใจในลึกๆ ได้ยินชื่ออะไรของนายล่ะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซิวกัวเป็นใคร แต่ทำเหมือนรู้จักกันมานาน
"พี่ซิวมาคนเดียวหรือ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"คืนนี้หิมะตกหนาวจนตัวสั่น ไม่ทราบว่าจะให้ผมนั่งอุ่นไฟกับกองไฟของพี่ซิวได้ไหม"
"แถมคืนที่หิมะตกแบบนี้ก็เป็นช่วงที่ลิงพายุหิมะออกหากิน อันตรายมาก ไม่เช่นนั้นเรามารวมกลุ่มกันอยู่รอด จะได้ดูแลกันไปในตัว"
อู๋ไป๋ยิ้ม "พูดถูก สามท่านตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ!"
ตี๋อู่กับพวกสามคนนั่งล้อมรอบกองไฟ
"พี่ซิวกล้าเดินคนเดียวในคืนหิมะแบบนี้ คงเป็นคนที่ฝีมือสูงส่งมากแน่นอน"
"ท่านพี่ตี๋ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมแค่โชคดีได้โอกาสเข้ามาในโลกเสวี่ยนเทียนเท่านั้น"
ตี๋อู่ยิ้มแฉ่ง "งั้นพี่ซิวต้องสนิทกับเสวี่ยม้อเฉินสินะ"
"อยากสนิทก็เหอะ แต่เสวี่ยม้อเฉินน่ะหยิ่งจนตาไม่มีใคร ไม่มีทางมองคนแบบผมเลย"
รอยยิ้มบนหน้าตี๋อู่ยิ่งหนาขึ้น
อู๋ไป๋ยิ้มไม่พูด คนตระกูลหม่าอยากจะฆ่าเสวี่ยม้อเฉินให้ตายอยู่แล้วจริง
ตี๋อู่หาเรื่องอยู่ต่อเพื่อทดสอบว่าเขาเป็นคนของเสวี่ยม้อเฉินหรือเปล่า
ถ้าใช่ สามคนนี้จะหาทางฆ่าเขาแน่
ถ้าไม่ใช่ พวกนั้นก็จะหาทางดึงเขาเข้าร่วมจัดการเสวี่ยม้อเฉินแน่นอน
เสวียนโม่เฉิน นายนี่มันเป็นที่เกลียดของคนจริง ๆ เลยนะเว้ย อู๋ไป๋แค้นในใจ
ตี๋อู่ยิ้ม "พี่ซิวพูดถูกแล้ว เสวี่ยม้อเฉินน่ะหยิ่งผยอง น่าหมั่นไส้จริง ๆ"