ไป๋เทียนซุนมองไปที่อู๋ไป๋ “ท่านผู้บัญชาการอู๋ ฆ่าพวกเราไปตั้งเยอะ ก็ต้องให้คำชี้แจงกับพวกเราบ้างสิ”
“นายอยากได้คำชี้แจงแบบไหน?” อู๋ไป๋ถามพร้อมรอยยิ้ม
ไป๋เทียนซุนกล่าวว่า “เจ็ดแดนของเราผูกพันเป็นเนื้อเดียวกันมาโดยตลอด รักกันเหมือนพี่น้อง ท่านผู้บัญชาการอู๋ไม่ไต่สวนอะไรเลย ฆ่าพวกเราไปกว่าร้อยศพ ทำเกินไปจริง ๆ”
“เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ชีวิตร้อยกว่าดวง แต่มันเกี่ยวกับเกียรติภูมิและศักดิ์ศรีของห้าแดนเรา”
“ตอนนี้ทั้งกองทัพห้าแดนโกรธแค้นกันทั่วหน้า ตะโกนกันว่าต้องล้างแค้นให้พี่น้องร้อยกว่าคนนี้ ถ้าไม่มีผู้บัญชาการของเราคอยขวาง…”
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะออกมาเสียงดัง จนไป๋เทียนซุนพูดต่อไม่ได้
ไป๋เทียนซุนมองเขาอย่างเย็นชา แต่ซีเหมินหยุนอี้กลับไม่แคร์ พูดอย่างดูถูกว่า “นายพูดต้องอ้อมแอ้อมขนาดนี้เลยเหรอ? เหมือนผ้าพันเท้าย่ายุ่ยของยายแก่ ทั้งเหม็นทั้งยาว”
“มีอะไรพูดให้ตรง ๆ ไม่ได้เหรอ ต้องมาเกริ่นมั่วมาตั้งกอง เอ๊ะ หรือนายคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูมีวัฒนธรรม ดูเจ๋งขึ้น?”
“ฉันบอกให้ เจ๋งมันไม่ได้แสร้ง ไอ้หลานต่างหากที่แสร้ง นายชื่อไป๋เทียนซุน ไม่ใช่ไอ้หลานตัวจริง จะแสร้งไปทำไมวะ?”
ใบหน้าหล่อของไป๋เทียนซุนบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียด ฟันบดแน่นจนมีเสียงดังกร๊วก
“ท่านผู้บัญชาการอู๋ งั้นฉันพูดตรง ๆ ละกัน ฉันไม่ยากเย็นอะไรนาย ฝ่ายฉันตายไป 17 คน คนละ 2 หมื่นหินผลึกมาร รวม 34 หมื่น ไม่เยอะใช่ไหม?”
อู๋ไป๋พยักหน้า “จริง ๆ ก็ไม่เยอะ แถมยังน้อยอีก”
คนห้าแดนแสดงสีหน้าดูถูก อู๋ไป๋ขี้ขลาดกว่าที่พวกเขาคิดไว้อยู่มาก