เรือใหญ่แล่นไปอย่างช้า ๆ
วันนี้ถึงแม้จะไม่ค่อยมีอะไรที่ได้กำไรใหญ่ ๆ แต่ส่ายชิงกับพวกอีกสองคนได้อัญมณีลายทองคนละหนึ่งเม็ด ก็ถือว่าโอเคแล้ว
อู๋ไป๋แช่เถาเซียนแก้วยาวกว่าครึ่งเมตรถึงสี่เถา ให้ทุกคนแทะกันเหมือนกินอ้อย
สองคำก็พอ ฟุ่มเฟือย
จากนั้นก็เผาขาหมาป่ายักษ์ลายทองอีกสองขา
สองขานี้อู๋ไป๋แกะมาด้วยมือเปล่าระหว่างที่กำลังขึ้นเรือ
เขาล้างขาหมาป่าให้สะอาดเสียก่อน แล้วใช้กระบี่บีบเฉือนเป็นรอยเล็ก ๆ ทั่ว ๆ จากนั้นหมักกับเครื่องปรุง พอชุ่มรสก็นำไปย่าง
พออู๋ไป๋จัดการเสร็จ ล้างมือสะอาด ก็ยื่นมือไปหยิบข้าง ๆ ผลปรากฏว่าคว้าได้แค่ความว่างเปล่า
สิ่งแรกที่เขาสงสัยคือซีเหมินยุนอี้ขโมยเถาเซียนแก้วไป จึงมองไปที่คนนั้นทันที
“มองฉันทำไม”
“เถาเซียนแก้วของฉันหายไปไหน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้กลอกตา แล้วชี้ไปข้าง ๆ
อู๋ไป๋หันหัวไปมอง ก็เห็นลูกอ่อนราชาลิงพายุหิมะกำลังอุ้มเถาเซียนแก้วไว้กับอ้อมแขนสองข้างแล้วแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย
“นายนี่กินได้ทุกอย่างเลยนะ”
เถาเซียนแก้วไม่ใช่อ้อยของจริงอยู่แล้ว เขาเป็นห่วงว่าถ้าเจ้าตัวเล็กกินเข้าไปมาก ๆ จะเกิดอะไรขึ้น
อู๋ไป๋เดินเข้าไปอยากจะแย่งเถาเซียนแก้วคืน ผลคือมันจับแน่นไม่ปล่อย อ้อมแขนเล็ก ๆ สองข้างเกาะเถาเซียนแก้วแน่นจนตัวมันเองแขวนอยู่บนนั้น เขย่ายังไงก็ไม่หลุด
อู๋ไป๋ทำอะไรไม่ได้ จึงหยิบโยเกิร์ตหนึ่งขวดออกมาล่อ
เจ้าตัวเล็กมองเถาเซียนแก้ว แล้วก็มองโยเกิร์ตในมืออู๋ไป๋ ลังเลสุด ๆ
ได้ยินเสียง “กร๊วย กร๊วย” ไม่กี่ครั้ง เจ้าตัวเล็กกัดเถาเซียนแก้วไปอย่างจัดเต็มไม่กี่ปาก จากนั้นก็กระโดดแล้วแย่งโยเกิร์ตไป