"เปรี้ยง!"
พายุซัดกระหน่ำ ภูเขาสั่นสะเทือนถล่มทลาย
หนูกินหินถูกคลื่นลมจากฝ่ามือกลืนกินไปทั้งตัว พื้นดินระเบิดแตก รอยแยกสยองขวัญแผ่ขยายออกไปเหมือนตะขาบยักษ์
อู๋ไป๋ยืนหยุดอยู่กลางอากาศ ก้มมองลงมา รอให้เมฆฝุ่นคละคลุ้งจางหาย
ลูกอ่อนของราชาลิงพายุหิมะเกาะอยู่บนตัวอู๋ไป๋ ก็แหงนตาโตสีทองมองลงมาด้วยความสงสัย
นานเข้า เมฆฝุ่นจางหายไป
บนพื้นปรากฏหลุมใหญ่ หนูกินหินหายไปแล้ว
อู๋ไป๋ไม่อดใจไว้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย นึกว่าจะเก่งแค่ไหน ที่ไหนได้ อ่อนปวกเปียกชะมัด
ทันใดนั้น เสิ่นเทียนจวินร้องตะโกนด้วยความตกใจ สองขาจมลงไปในพื้นดิน
อู๋ไป๋สะดุ้งเฮง อัญเชิญดาบกว้างขึ้นมาแล้วขว้างออกไป
"ซีด!" เสียงหนึ่ง ดาบกว้างทะลุลงไปในพื้นเฉียดๆ ข้างตัวเสิ่นเทียนจวิน
เสี่ยวชิงทำท่าทีว่องไว คว้าไหล่เสิ่นเทียนจวินแล้วดึงเธอขึ้นมา
เสิ่นเทียนจวินร้องลั่นด้วยความเจ็บ ที่ข้อเท้าของเธอปรากฏรอยข่วนหลายทาง เลือดไหลเอ่อ
อู๋ไป๋ร่างวูบมาปรากฏอยู่หน้าเธอ ตรวจดูแล้วพูดว่า "ยังโอเค ไม่มีพิษ"
อู๋ไป๋อัญเชิญเรือใหญ่ขึ้นมา
"ขึ้นเรือ"
เขาหย่อนลูกอ่อนของราชาลิงพายุหิมะลงไปในเรือใหญ่ด้วย
"ไสหัวออกมาซะ"
อู๋ไป๋เหวี่ยงเท้าลงกระแทกพื้นอย่างหนัก
"เปรี้ยง!" เสียงหนึ่ง พื้นดินระเบิดแตก ดินโคลนพล่าน
เงาร่างสีเทาซู่ป่าวพุ่งทะลุพื้นขึ้นมา
ดวงตาอู๋ไป๋หรี่ลงเล็กน้อย
เดิมทีคิดว่ามันโดนฝ่ามือตัวเองตบตายไปแล้ว ไม่คิดว่ามันหนีลงไปซ่อนใต้ดินซะงั้น