แขนข้างเดียวไม่พอ อู๋ไป๋จึงใช้กำลังสองแขน ส่งเสียงบึ้งตึง ออกแรงดึงหม่าว่านเหลียงขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด
ทันทีที่หม่าว่านเหลียงถูกดึงออกมา อู๋ไป๋ก็มองเห็นชัดแจ้ง ตามที่เสิ่นเทียนจวินเคยบอกไว้ ส่วนเอวของเขาลงไปหายวับไปหมดสิ้น
"ขอบคุณ... ขอบคุณ!"
เห็นได้ชัดว่าหม่าว่านเหลียงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าครึ่งล่างของตัวเองหายไปแล้ว ยังคงก้มหัวขอบคุณอู๋ไป๋ไม่หยุด
"เฮ้ย ขานายหายไปไหนล่ะ?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
"ขาของฉัน..." หม่าว่านเหลียงก้มหน้าลงมองโดยสัญชาตญาณ จนพบว่าส่วนล่างตั้งแต่เอวลงไปหายสิ้น ตกใจจนตาเกือบแตก ปล่อยเสียงกรีดร้องด้วยความสยองขวัญ
"ขาฉันล่ะ ขาฉันหายไปไหน?"
เขาใจสลายทั้งตัว ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก มือสองข้างคุ้ยเขี่ย คลานมุ่งไปที่หลุมมืดบนพื้น ขาของเขาต้องอยู่ในหลุมนั่นแน่
ผลคือ คลานไปได้แค่เศษเมตรกว่า ๆ ก็ไม่ขยับอีกแล้ว
เขาตายแล้ว
ที่จริงควรมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่นาที แต่เพราะตกใจเกินขีดจำกัด ก็สิ้นใจไปเร็วกว่ากำหนด
ซีเหมินหยุนอี้กลืนน้ำลายเฮือก "รูก้นแห่งโลกเสวี่ยนเทียนนี่มันโหดจริง ๆ นะ คนครึ่งล่างหายไปแท้ ๆ ยังไม่รู้ตัวเลย เห็นทีมันคงฉีดยาสลบให้คนได้ทั้งตัวสินะ?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วขึ้น "ในหลุมมืดนี้ต้องมีสารบางอย่างที่ทำให้ประสาทสัมผัสพังแน่ ๆ"
"ทุกคนอยู่กับที่ ฉันไปดูเอง"
อู๋ไป๋เดินตรงเข้าไปที่หลุมมืดบนพื้น
"อู๋ไป๋ ระวังหน่อยนะ" เสิ่นเทียนจวินพูดด้วยความเป็นห่วง
อู๋ไป๋เคลื่อนเข้าไปอย่างระมัดระวัง ไม่ก้มส่องดูลงไป