อ๋าวหวงมองเขาแล้วพูดว่า: "ไร้สาระ ถ้าไม่จัดการเอง จะให้ข้าลงมือหรือ?"
"ท่านอ๋าว แน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น? ซูสกับอาธีน่า ล้วนเป็นปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตมานานนับไม่ถ้วน"
อู๋ไป๋ค่อนข้างโมโห: "เวลาแค่ปีสองปี นายจะหวังให้ฉันไปรับมือพวกนั้นได้? กินยาผิดหรือไง"
อ๋าวหวงเอ่ยปาก: "ข้าว่าแกนั่นแหละกินยาผิด ถ้าไม่จัดการเอง จะให้ข้าลงมือหรือ?"
"ถ้าข้าลงมือได้จะต้องใช้ไอ้กระจอกอย่างแก? ข้าปรากฏตัว โลกพังพินาศ แล้วยังจะสนุกอะไรอีก?"
อู๋ไป๋: "..."
"เวลาแค่ปีสองปี ฉันก็ไม่มีทางสู้กับปีศาจเฒ่าอย่างซูสกับอาธีน่าได้หรอก"
อ๋าวหวงขมวดคิ้วพูด: "ทำไมแกห่อเหี่ยวนัก? ยังไม่ทันเริ่มก็ถอยแล้ว ยังไม่ได้พยายามเลยจะรู้ได้ไงว่าทำไม่ได้?"
"พวกต่างเผ่าถูกฉันไล่ตะเพิดออกจากหลงกั๋ว หมู่บ้านเกิดใหม่ แดนเซียนก็ถูกฉันตีจนหดหัวไม่ออก... พูดจริงๆ ตอนนี้มีความรู้สึกแบบชีวิตเปลี่ยวเปล่าเหนือหิมะ อยู่สูงเกินกว่าจะทนหนาว"
"ตัวฉันตอนนี้ อาศัยแค่การบำเพ็ญเพียรยากจะพัฒนา แต่ถ้าอาศัยการต่อสู้ ก็ไม่กล้าบอกว่าไร้เทียมทานทั้งโลก..."
พรวด! อู๋ไป๋พูดยังไม่ทันจบ อ๋าวหวงก็กระอักน้ำชาออกมา
"ชีวิตเปลี่ยวเปล่าเหนือหิมะ? อยู่สูงเกินทนหนาว? ไร้เทียมทานทั้งโลก? อู๋ไป๋ นี่ต้องหน้าด้านแค่ไหนถึงกล้าพูดอะไรแบบนี้?"
อู๋ไป๋ไม่ยอม: "ฉันพูดผิด? ลองถามดูตอนนี้ ไม่ว่าหมู่บ้านเกิดใหม่ แดนเซียน หรือพวกต่างเผ่า พวกมันมีความกล้ายืนต่อหน้าฉันไหม?"