หลินตั้นจวงมองดูงูเหลือมยักษ์สีดำน่าสะพรึงในภาพ อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง เธอเพิ่งเคยเห็นงูใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก
“นี่คืองูเหลือมเหรอ? ดูเหมือนมังกรเลย”
อู๋ไป๋รีบพูด “อย่าดูถูกมังกรเด็ดขาด สัตว์เลื้อยคลานแบบนี้จะเทียบกับมังกรได้ยังไง?”
ถ้าประโยคนี้ให้ตาเฒ่าอ๋าวหวงได้ยินเข้า มีหวังได้ระเบิดแน่
“นายฆ่าเหรอ?”
อู๋ไป๋พยักหน้า “จริงๆ ก็แค่ตัวโตหน่อย ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร จัดการง่ายๆ”
“งูเหลือมยักษ์อะไร ให้ฉันดูหน่อย?”
หัวใหญ่ๆ ของหลินฉิงปรากฏขึ้นบนจอ ทำให้อู๋ไป๋รังเกียจมาก
เขากำลังอวดเมียอยู่ ไอ้นี่จะมาร่วมวงทำไม?
“เหยด... ทำไมถึงมีงูเหลือมยักษ์ใหญ่ขนาดนี้? ไอ้นี่มันเป็นปีศาจหรือไง?”
หลินฉิงเหลือบมองแล้วอดอุทานไม่อยู่
ชั่วขณะนั้น แม้แต่มู่จิ่วโจวก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกเข้ามาดูสักพัก
งูเหลือมยักษ์สีดำตัวนี้ ทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจ
อู๋ไป๋เล็งกล้องไปที่ไผ่หิมะไร้รอย “เฒ่ามู่ ดูนี่สิว่าอะไร?”
มู่จิ่วโจวเบิกตากว้างทันที ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเห็นงูเหลือมยักษ์เสียอีก หลุดปากว่า “ไผ่หิมะไร้รอย?”
อู๋ไป๋พยักหน้า
“นายไปเจอมันที่ไหน?”
“ตะวันออกเฉียงเหนือ เมืองหนานหลิน”
มู่จิ่วโจวเผยรอยยิ้มออกมาอย่างยากจะพบเห็น
อู๋ไป๋พูด “เฒ่ามู่ ไผ่หิมะไร้รอยยังไม่สุกดี ข้าคงต้องอยู่ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งนี่ไปอีกสักพักแล้ว”
“เพื่อนาย ข้าเสียสละมากเลยนะ...”