ภูเขาสูง ป่าทึบ หิมะขาวโพลนไปทั่ว
“ฮึก ฮึก ฮึก~”
บนพื้นหิมะ อู๋ไป๋ขี่หมีดำตัวหนึ่งกำลังวิ่งตะบึง
หมีดำผู้น่าสงสารถูกอู๋ไป๋ตีจนกลัว
ทิ้งศักดิ์ศรีของหมี ยอมเป็นพาหนะให้อู๋ไป๋อย่างว่าง่าย
อู๋ไป๋ขี่มัน ควบตะลุยไปในหิมะ
ข้าง ๆ มีราชันย์หมาป่าดุร้ายตัวหนึ่งตามติด
อู๋ไป๋เล่นสนุกจนลืมเวลา!
แต่พอเล่นไปสักพักก็เริ่มเบื่อ
อู๋ไป๋หั่นเนื้อสองชิ้น ป้อนให้หมีโง่กับราชันย์หมาป่า
“ดูท่าทางขี้ขลาดของแกสิ”
อู๋ไป๋อดบ่นไม่ได้
เขาโยนเนื้อชิ้นหนึ่งออกไป ราชันย์หมาป่ากระโดดรับได้ทุกครั้ง
หมีดำซุ่มซ่ามมาก โยนสิบครั้งรับได้สักห้าครั้งก็เก่งแล้ว
หมีดำทำหน้าตาบริสุทธิ์ มันเป็นหมี การเคลื่อนไหวย่อมไม่คล่องแคล่วเท่าเจ้าหมาบ้าตัวนั้น
กินอิ่มแล้ว อู๋ไป๋เตรียมเข้ากระโจมไปพักสักหน่อย แต่เห็นกระต่ายตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากป่า
โซ่ชีวิตมรณะเส้นหนึ่งตวัดจับกระต่ายไว้
“วังฉาย เตรียมตัว!”
ราชันย์หมาป่าแลบลิ้นสีแดงฉาน กระตือรือร้นอยากลองดี
อู๋ไป๋ปล่อยกระต่าย ราชันย์หมาป่าก็พุ่งออกไป
ถึงได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าวิ่งเหมือนกระต่าย กระต่ายตัวนั้นวิ่งบนหิมะราวกับวิ่งบนพื้นราบ วิ่งฉิวมาก
ราชันย์หมาป่าไล่ไม่ลดละ
ตอนที่ใกล้จะถูกไล่ทัน กระต่ายหักเลี้ยวกะทันหัน ราชันย์หมาป่าหยุดไม่ทัน กลิ้งตกไปเลย
กระต่ายตัวเดียว ตีเนียนราชันย์หมาป่าหมด
สุดท้าย กระต่ายหนีเข้าไปในป่าได้สำเร็จ
อู๋ไป๋ด่าอย่างขำ ๆ “ยังจะเรียกราชันย์หมาป่าอีกนะ สมองช้าจริง ๆ”