ทั้งสองคนนี้รู้ดีถึงนิสัยของอู๋ไป๋ ไอ้หนูนี่มันทำอะไรก็ได้จริง ๆ
ถ้าโดนลากไปเปลือยกายเดินขึ้นเมืองจริง ๆ ไม่ต่างอะไรจากการให้ฆ่าพวกเขาตาย ๆ ไป สองคนนี้ก็จะฆ่าตัวตายต่อหน้าเลยดีกว่า เสียศักดิ์ศรีไม่ลง
"ไอ้หนู พวกเราช่วยก็ได้แล้ว!"
อู๋ไป๋ยิ้มเจื่อน ๆ แซะว่า "อย่าทำหน้าเหมือนโดนบังคับขนาดนั้นสิ เดี๋ยวเหมือนฉันบังคับพวกแกอยู่"
"ไม่ใช่ ๆ พวกเราเต็มใจเอง"
"งั้นทำไมหน้าพวกแกไม่มีรอยยิ้มสักนิด?"
สองเฒ่าเสวียนหมิงโกรธขึ้งจนหนวดแทบตั้ง
ทั้งสองฝืนยิ้มออกมาได้แค่เศษเสี้ยว ยิ้มออกมาแล้วน่าดูกว่าร้องไห้อีก
"เอาเป็นว่าพวกแกอย่ายิ้มดีกว่า น่าขนลุกชะมัด"
อู๋ไป๋ปล่อยมือจากทั้งสอง
"นี่พวกแกเต็มใจช่วยเองนะ ฉันไม่ได้บังคับ"
ทั้งสองมุมปากกระตุกไปมา
"ว่ามา จะให้พวกเราทำอะไร?"
"จริง ๆ ก็ง่าย ๆ ปกป้องทุกคนให้ปลอดภัย ฉันจะคืนพลังบำเพ็ญให้พวกแก เรื่องเมื่อก่อนห้ามเกิดขึ้นซ้ำเด็ดขาด"
เสวียนอิ่นขมวดคิ้ว "เรื่องเมื่อก่อน? เรื่องอะไร?"
"เรื่องที่ธิดากับพวกเธอบาดเจ็บ พวกแกไม่รู้เหรอ?"
ใบหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปทันที เรื่องนี้พวกเขาไม่รู้เลยสักนิด
อู๋ไป๋เข้าใจได้แล้ว ดูเหมือนเสวียนอีเหรินไม่ได้บอกเรื่องบาดเจ็บให้พวกเขาฟัง
"ถ้าธิดาไม่ยอมพูด คงเป็นเพราะกลัวว่าพวกแกจะเป็นห่วง"
"พวกเธอโดนซุ่มโจมตีมาก่อน เกือบเอาชีวิตไม่รอด ท่านอาวุโสทั้งสอง ฉันจะลงไปในค่ายศัตรูเพียงลำพัง ไม่อยากให้ด้านหลังเสียฐาน"
"ฉันยอมเสี่ยง ยอมบาดเจ็บได้ แต่ห้ามให้เพื่อนของฉันเดือดร้อนอะไรเด็ดขาด"
ใบหน้าของเสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงเขียวคล้ำไปทั้งสองคน
ธิดาบาดเจ็บ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ถ้าฮ่องเต้รับรู้เข้า ทั้งสองคนนี้ก็หนีความผิดไม่พ้น
"ใครทำ?"
"ใครทำพวกแกไม่ต้องสนใจ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง"
อู๋ไป๋หยุดพักหนึ่งจังหวะ แล้วพูดต่อ "ฉันหวังว่าช่วงเวลาต่อจากนี้ ทั้งสองจะปกป้องพวกเธอกับสำโร่เฉิงให้ปลอดภัย"
"ฉันจะลงมือกับตระกูลหม่า แต่พวกแกต้องการประกันว่าฉันไม่มีหลังให้ต้องกังวล"
ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าหนัก ๆ
อู๋ไป๋หยิบขวดเซรามิกสีขาวขนาดเล็กวางลงบนกระดานหมาก แล้วกล่าว