“พี่อู๋ต้องลงไปอยู่ในฐานทัพข้าศึก ล้อมรอบไปด้วยเสือและเสือดาวจ้องมอง ถ้าพลาดแม้นิดเดียวไม่ใช่แค่ความสำเร็จพังทลายก่อนถึงเส้นชัย แต่แม้แต่ชีวิตก็อาจจะต้องฝังไว้ที่นั่น”
“พวกเราช่วยพี่อู๋อะไรไม่ได้ แต่ก็ต้องไม่สร้างปัญหาให้เขาเด็ดขาด”
“ครั้งนี้ก็เลย รอกำจัดสี่ตระกูลใหญ่ เผด็จศัตรูแห่งภูผาเทวโลกเสร็จ เราค่อยกลับบ้านไปด้วยกัน”
ซีเหมินหยุนอี้พูดพลางยิ้มอย่างสบายอารมณ์
อู๋ไป๋มองแล้วรู้สึกอึดอัดใจ
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าซีเหมินหยุนอี้อยากกลับบ้านแค่ไหน
“กลับไปบอกเสี่ยวหย่าให้ฉันด้วยว่าขอโทษ รอคราวหน้าที่ฉันได้กลับไป จะขอขมาให้เธอกับลูกให้ได้แน่นอน”
อู๋ไป๋เงียบไปนาน
“เรื่องแบบนี้นายควรกลับไปบอกอาธีน่าด้วยตัวเองดีกว่า ขอโทษที่ไหนมีให้คนอื่นแทนได้?”
ซีเหมินหยุนอี้อึ้งไปเลย
“พี่อู๋ นี่นายหมายความว่ายังไง?”
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “พวกเราทั้งสามคนกลับกัน”
ซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวชิงมองอู๋ไป๋ด้วยความตกใจ
อู๋ไป๋ยิ้ม “หอแห่งกาลเวลา สองคนเข้าไปซ่อนในหอแห่งกาลเวลา ฉันพาพวกนายกลับไป”
ซีเหมินหยุนอี้ดีใจจะบ้า
เสี่ยวชิงมองอู๋ไป๋ด้วยความแปลกใจ “ที่ก่อนหน้านี้นายไม่พูด มีเรื่องกังวลอะไรอยู่ใช่ไหม?”
“ลืม”
เสี่ยวชิงจ้องเขา ชัดว่าไม่เชื่อคำอธิบายของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋แน่นอนว่ามีเรื่องกังวล
การกลับโลกครั้งนี้ เขาต้องใช้ม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาว
ถึงแม้เขาไม่เคยใช้ม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาวเลย แต่เขารู้ว่าการส่งผ่านหนึ่งครั้งต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล ตัวเลขนั้นน่าตกใจ