หงหลิงไม่ได้พูดเล่นแค่ปากเปล่า แต่ลงมือจริง
มือขาวผ่องเงยขึ้นเบา ๆ
ดาบสั้นสองเล่มที่แผ่ประกายเพลิงแดงฉับพลันพุ่งเข้าปักเป้าอู๋ไป๋ราวสายฟ้าแลบ
อู๋ไป๋ตกใจสุดขีด ดาบฮุ่นตุ้นปรากฏในมือ
ฟันออกไปหนึ่งดาบ
“ก๊าง! ก๊าง!!”
เสียงโลหะกระทบกันสองครั้งอย่างกังวานชัดเจน
เมื่อมองกลับไปที่อู๋ไป๋อีกครั้ง สีหน้าถ่างเปลี่ยน ทั้งตัวถูกแรงปะทะสะบัดกระเด็นไปเบื้องหลัง
หงหลิงทำมือเป็นท่ามนต์ด้วยมือเดียว
ดาบสั้นสองเล่มยืดยาวไม่สิ้นสุดขึ้นในทันที กลายเป็นดาบยักษ์ยาวร้อยเมตร
“ให้ข้าฟัน!”
หงหลิงยกมือเดียวกดลงกลางอากาศ
ดาบยักษ์สีแดงเพลิงสองเล่มสยบลงมาเฉียดอู๋ไป๋โดยตรง
แรงกดดันสยองขวางเช่นสายน้ำฟ้าที่เททิ้งลงมา
อู๋ไป๋ร่ายวิชาหดทางให้เหลือคืบ หนีไปไกลสุดสายตาทันที
ดาบยักษ์สีแดงเพลิงสองเล่มฟันลงไปเปล่าเปลี่ยว
หงหลิงส่งเสียงหึงในคอ “มาหาข้าเดี๋ยวนี้”
พูดจบก็ยืดมือขาวผ่องออกไป ดึงกลางอากาศหนึ่งที
อู๋ไป๋ปรากฏตัวต่อหน้าหงหลิงขึ้นโดยไร้แจ้ง
เฮ้ย... แม้แต่อู๋ไป๋ยังต้องตั้งตัวไม่ทัน
การย้ายตำแหน่งมิติ
ฝีมือของผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินคาด
“มีอะไรพูดกันดี ๆ สิ คนดีใช้ปากไม่ใช้มือ”
“ข้าเป็นผู้หญิง”
อู๋ไป๋: “......”
“ถ้านายยังทำแบบนี้อีก ฉันจะเสียหน้าจริง ๆ ละ อะไรของนาย? มาตบมือกันแบบไม่รู้สาเหตุ พูดให้ชัด ๆ หน่อยสิ?”
“ตบเสร็จแล้วค่อยพูด”
“ตูม!!!”
หงหลิงยืดมือออกไป อากาศรอบตัวอู๋ไป๋ถูกบีบจนระเบิด
คลื่นอากาศคลุ้มคลั่ง!
อู๋ไป๋กระเด็นออกไปทันที
“กลับมาเดี๋ยวนี้!”
หงหลิงดึงกลางอากาศหนึ่งที
การย้ายตำแหน่งมิติอีกครั้ง
อู๋ไป๋ที่กำลังกระเด็นอยู่กลับคืนมาอยู่ที่เดิมในพริบตา
ซีเหมินยุนอี้มองจนต้องแลบลิ้น “นกโง่ พวกเราจะไม่ช่วยจริง ๆ เหรอ?”
“ช่วยสิ ต้องช่วยอยู่แล้ว! นายขึ้นก่อน ฉันเฝ้าประกบหลังให้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้: “......”
“นายทำตัวเป็นคนหน่อยสิ ทำไมนายไม่ขึ้นก่อน ให้ฉันเฝ้าประกบหลังล่ะ?”
เสี่ยวชิงพูดอย่างจริงจัง “ฉันกลัวโดนตบ ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมมาก ฉันสู้ไม่ไหว”
“เฮ้ย... นายกลัวโดนตบ แล้วฉันไม่กลัวเหรอ?”