หลังจากเหลียงหย่วนโทรศัพท์เสร็จ สิบกว่านาทีต่อมา ก็มีชายฉกรรจ์เดินเข้ามาหลายคน
ชายฉกรรจ์สองคนลากหลี่เจิงที่แกล้งตายออกมาจากตู้เสื้อผ้า ตบหน้าอย่างแรงสองฉาด ปากเบี้ยวหน้าบวม เลือดไหลออกจากปากและจมูก
“พี่ใหญ่ ได้โปรดไว้ชีวิต ไว้ชีวิตผมด้วย ผมไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรดเถอะ”
หลี่เจิงกับเฉินลี่เกือบขวัญหนีดีฝ่อ เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองตาไม่มีแวว ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง
เหลียงหย่วนหน้าดุดัน เตะหลี่เจิงกระเด็นไปกระแทกโต๊ะหัวเตียงจนพัง
แล้วก็เตะเฉินลี่กระเด็นไปชนกำแพง กระดูกหักไปหลายท่อน ร้องไห้โหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ให้พวกแกตายง่าย ๆ หรอก รอให้พี่น้องฉันหายดีก่อน ฉันจะให้เขาจัดการพวกแกด้วยมือตัวเอง”
“เอาตัวไอ้ชู้คู่นี้ไป อย่าให้ตายก็พอ รอให้เฉินเป้าหายแล้วค่อยจัดการ”
ชายฉกรรจ์หลายคนจับหลี่เจิงกับเฉินลี่ไปอย่างกับจับลูกไก่
จุดจบของสองคนนี้ ตายแน่ไม่มีผิด
สมควรตายจริง ๆ จะปล้นใครก็ไม่ปล้น ดันมาปล้นเฉินเป้าที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาครึ่งชีวิต
“เฉินเป้า เป็นยังไงบ้าง”
อู๋ไป๋ถามด้วยความเป็นห่วง
เฉินเป้าพยักหน้า “ขอบคุณท่านอู๋ที่ห่วงใย ดีขึ้นมากแล้ว”
อู๋ไป๋มองไปทางเหลียงหย่วนและหลินฉิง พูดว่า “พวกนายสองคนออกไปก่อน ฉันจะรักษาตาให้เฉินเป้า”
เฉินเป้าดีใจสุดขีด “ขอบคุณท่านอู๋!”
อู๋ไป๋รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย ที่จริงเฉินเป้าตาบอดก็เพราะเขา