"แต่งงานๆ เราคิวเจ็ด ก็ดีเหมือนกันนะ"
อู๋ไป๋ปลอบใจตัวเอง
หลินตั้นจวงเอามือปิดปากหัวเราะเบาๆ
อากาศหนาวขนาดนี้ เห็นคู่ข้างหน้าสองสามคู่แต่งตัวตุ้มป้อมเหมือนหมี หนาวจนตัวสั่นงันงก อู๋ไป๋ก็รู้สึกสมดุลขึ้นมาทันที ใครใช้ให้พวกนายมาก่อนฉันล่ะ
"น้องนี่มาแต่งงานหรือมาหย่ากันแน่?"
ลุงคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบกว่าแถวหน้า หันกลับมาถามอู๋ไป๋ด้วยรอยยิ้ม
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย "หย่านี่ต้องมาต่อคิวแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"
ลุงหัวเราะ "ฉันน่ะมาหย่า จบเร็วก็จบไปเลย"
อู๋ไป๋: "......"
"ถึงกับต้องรีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?"
"เฮ้อ... ฉันน่ะทนอีกนาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้วล่ะ"
ผู้หญิงข้างๆ ลุงเอ่ยด้วยความโกรธ "พูดอย่างกับว่าใครอยากอยู่กับแกเกินอีกนาทีงั้นแหละ"
ลุงหัวเราะเย็น "ดีแล้วล่ะ ฉันก็กลัวแกจะรั้งไว้ไม่ยอมหย่าเหมือนกัน"
ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเย็นไม่หยุด
ลุงพูดกับอู๋ไป๋ว่า "น้องเอ๊ย การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต อย่างที่เขาว่า แต่งเมียต้องเอาคุณธรรม ถ้าได้พวกหญิงปากร้ายล่ะก็ มีแต่กรรมตามสนอง"
แกด่าใครว่าหญิงปากร้าย?" ผู้หญิงข้างๆ ขมวดคิ้ว ทำท่าทางจะลงมือ
"ก็ด่าแกนี่แหละ ดูท่าทางปากร้ายของแกสิ มีตรงไหนเหมือนผู้หญิงบ้าง?"
เพี้ยะ!
ผู้หญิงเงื้อมือตบฉาดหนึ่ง
ลุงถูกตบซวนเซ กุมหน้าแล้วคำรามด้วยความโกรธ "อีพวกปากร้าย ฉันอัดอั้นกับอารมณ์บ้าๆ ของแกมามากพอแล้ว ชายชาตรีไม่สู้กับผู้หญิง ไม่งั้นฉันจะเอาแกให้ตาย"