“เขาไม่เป็นไรนะ?”
เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งหัวลงกองหิมะเหมือนนกปีกหัก ทุกคนก็อดเป็นห่วงไม่ได้
อู๋ไป๋ยิ้ม “ไม่เป็นไร เขาเพิ่งทะลวงขั้น ยังไม่ชินกับพลังระดับนี้ ฝึกอีกสองสามรอบก็บินได้แล้ว”
“ตกลงมากระแทกแบบนั้นก็น่าจะเจ็บนะ?” หลินฉิงพูดด้วยท่าทีสมน้ำหน้า
“ขอให้เขาได้กระทบกระเทือนสมอง”
“เขาก็โง่พออยู่แล้ว ถ้ากระแทกจนสมองกระทบอีก คงโง่ชนิดไม่มีทางเยียวยา”
“ไปกัน กลับไปหาอะไรกินพักผ่อน วันนี้วุ่นวายมาทั้งวัน”
พอนายซีเหมินพยายามตะเกียกตะกายพาตัวเองออกจากกองหิมะได้ ก็พบว่าทุกคนไม่อยู่กันแล้ว
“คนไปไหนกันหมด?”
พวกนี้มันเกินไปจริงๆ ฉันคือบุตรแห่งฟ้าผู้ถูกเลือกนะ ตัวตนที่จะครองใต้หล้าในอนาคต ตอนนี้ไม่รีบมาประจบฉัน อนาคตก็จะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว
ให้โอกาสพวกเขาก็ไม่รู้จักเอา
ซีเหมินอวิ๋นอี้ดูถูกทุกคนในใจอย่างสาสม จากนั้นก็เริ่มค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับพลังระดับตอนนี้
ขั้นเทพกับขั้นสวรรค์นี่ต่างกันราวฟ้ากับดินเลย
พอถึงขั้นเทพ เวลาลงมือสามารถใช้พลังจากฟ้าดินได้ พลังอานุภาพต่างจากขั้นสวรรค์อย่างมหาศาล แน่นอนว่าจะใช้ได้มากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับสติปัญญาของแต่ละคน
ไม่แปลกที่ใครๆ ก็พูดว่า ต่ำกว่าขั้นเทพล้วนเป็นแค่มดปลวก
ตอนนี้ซีเหมินอวิ๋นอี้หลงตัวเองเต็มที่ ดูถูกตัวเองตอนอยู่ขั้นสวรรค์อย่างสิ้นเชิง
แม้แต่ตัวเองยังรังเกียจ เป็นคนโหดดีจริง
อู๋ไป๋และพวกกลับถึงวิลล่า หาไรกินง่ายๆ วันนี้วุ่นวายเพื่อซีเหมินอวิ๋นอี้ทั้งวัน แทบไม่ได้กินอะไร