ห้องหนังสืออันกว้างขวาง
อู๋ไป๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่ สายตากวาดมองทุกสิ่งบนโต๊ะ
ในที่สุด สายตาก็หยุดอยู่ที่กระถางธูปบนโต๊ะ
แต่เพียงไม่นาน สายตาของเขาก็เลื่อนไปที่โต๊ะหนังสืออีกครั้ง สังเกตอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบแผ่นกระดาษนั้นออกมาเทียบดู มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง"
จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ ร่างกายพลันหายวับออกไปนอกหน้าต่าง
……
……
"พี่อู๋ไป๋ สืบได้ความหรือยัง?"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋กลับมา สายตาสุกใสของเหลยมู่มู่มองเขา พลางถามอย่างมีความหวัง
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
หยวนเหิงกล่าว "ใช่เหลยหนู่หรือไม่?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "เรียกประชุมผู้อาวุโสทั้งหมด ไปรวมตัวกันที่ห้องของมหาเสนาบดี"
"ทำเป็นลึกลับ จะขายปริศนาอะไร?"
หยวนเหิงพึมพำพลางออกไปจัดการ
สถานะของหยวนเหิงในวังสี่เทพนั้นพิเศษมาก ไม่มีตำแหน่ง แต่คำพูดกลับมีน้ำหนัก
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ทุกคนก็รวมตัวกันที่ห้องโถงหลักของเรือนมหาเสนาบดี
"มู่มู่ เจ้าหายป่วยแล้วหรือ?"
เมื่อเห็นเหลยมู่มู่ก็อยู่ที่นี่ด้วย บรรดาผู้อาวุโสต่างดีใจกันถ้วนหน้า
เหลยมู่มู่ยิ้มบาง "พี่อู๋ไป๋ช่วยข้าไว้"
เหลยเจิ้นมองไปที่อู๋ไป๋ "เจ้าไม่ใช่บอกว่าหาสาเหตุโรคของมู่มู่ไม่พบหรือ?"
"ถ้าข้าไม่พูดเช่นนั้น ฆาตกรก็คงลงมือกับมู่มู่อีก"
สีหน้าของเหลยเจิ้นเครียดลง "อู๋ไป๋ เจ้าเรียกทุกคนมารวมกัน สงสัยว่าเจ้ารู้แล้วว่าฆาตกรคือใคร?"
อู๋ไป๋หยิบแผ่นกระดาษนั้นออกมา
"ทุกท่านโปรดดู นี่คือสิ่งที่ช่วงเย็น มีคนส่งให้ข้าอย่างลับ ๆ"