แสงเพลิงส่องสว่างยามราตรี ควันดำพวยพุ่ง
ห่างจากจุดที่รถยนต์ระเบิดไปสิบกว่าเมตร ชายผู้ถือพัดหยกขาว สวมอาภรณ์ขาว มีสีหน้าไม่สู้ดี จ้องมองชิงหลวนบนกลางอากาศ
หากเขาไม่ได้สังเกตทันและหนีออกมาเร็ว เมื่อครู่คงไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส
เพราะตอนที่ชิงหลวนลงมือไม่มีสัญญาณใด ๆ จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวแล้วลงมือทันที
ชายชุดขาวนี้ก็คือไซเหมินอวิ๋นอี้ที่ถูกอู๋ไป๋ตีที่ศีรษะด้วยกระบองดำจนสลบไปในหมู่บ้านเถาหยวนนั่นเอง
ถึงชื่อจะมีคำว่าอวิ๋นอี้ แต่เขาบินไม่เป็น
มองดูเงาร่างบนอากาศ เขาทั้งตกใจและโกรธ
“ฟิ้ว!”
ไซเหมินอวิ๋นอี้สะบัดมือ พัดหยกขาวหมุนอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าใส่ชิงหลวนกลางอากาศ
ชิงหลวนมองดูอย่างสงบนิ่ง เมื่อพัดหยกขาวอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสิบเมตร วงล้อแสงสีเขียวเส้นหนึ่งก็พุ่งออกจากร่าง ฟาดใส่พัดจนกระเด็นลอยออกไป
ไซเหมินอวิ๋นอี้ยกมือเรียกพัดหยกขาวกลับคืน
ในใจเขาสะดุ้งเล็กน้อย ขอบเขตพลังของชิงหลวนนั้นเกินความคาดหมายของเขา
ทว่าไซเหมินอวิ๋นอี้ประเมินตัวเองสูงมาก ไม่เพียงไม่ถอยหนี แววตากลับปะทุเจตจำนงในการต่อสู้อันแรงกล้า
กลิ่นอายชั่วร้ายเหมือนหมอกหนา พลุ่งพล่านอยู่รอบตัว
พัดหยกขาวในมือเขากลายเป็นสีดำสนิทเหมือนหมึก หลุดจากมืออีกครั้ง หมุนอย่างรวดเร็วเฉียบเข้าใส่ชิงหลวนกลางอากาศ
ชิงหลวนครานี้ไม่ได้ตั้งรับอย่างเดียว ไม่มีเทคนิคหวือหวาใด ๆ เป็นการเล่นงานแบบทื่อ ๆ รุนแรง ใช้กำลังที่เหนือกว่าบดขยี้
เช่นเดียวกับตอนที่จัดการถานจงหลิน เขาบินโฉบลงมา วงล้อสีเขียวจำนวนมากฉีกทลายอากาศว่างเปล่า ระดมถล่มเข้าใส่ไซเหมินอวิ๋นอี้