ลูกน้องของซีเหมินอวิ๋นอี้ ผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ทั้งสี่คน ได้แต่มองนายตัวเองถูกกดลงกับพื้นแล้วรัวหมัดใส่ด้วยความจนปัญญา
นายตัวเองนี่เดินบนเส้นทางหาที่ตายไปไกลขึ้นทุกทีแล้ว
อู๋ไป๋กดซีเหมินอวิ๋นอี้ไว้กับพื้น อัดหมัดรัวใส่จนอีกฝ่ายหน้าช้ำตาปูด
มองดูท่าทางร้องไห้สะอึกสะอื้นของซีเหมินอวิ๋นอี้ อู๋ไป๋รู้สึกสบายใจมาก
ซีเหมินอวิ๋นอี้ลุกขึ้นจากพื้น เอามือสองข้างกุมหน้า พูดอย่างขุ่นเคืองว่า "อู๋ไป๋ นายมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด?"
"หืม?" อู๋ไป๋ถึงกับอึ้ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างหน้าชื่นอกตรม "ชายแท้ต้องกล้าเผชิญกับคำท้า นายก็แค่กลัวว่าคุณหนูหลินจะถูกฉันแย่งไป"
"โครม!"
อู๋ไป๋ทั้งโมโหทั้งขำ เตะเจ้าหมอนี่กระเด็นไปทีหนึ่ง แล้วพาชิงหลวนออกไปเลย
——เครื่องบินส่วนตัวของตระกูลหลินจอดอยู่ที่สนามบินเมืองหลานตลอด
อู๋ไป๋กับหลินฉิงมาถึงเมืองจิ้นเจียงตอนบ่าย
ระหว่างทางกลับบ้าน อู๋ไป๋เห็นร้านดอกไม้ซีเจี้ยนเปิดแล้ว
อู๋ไป๋ลงจากรถ พาชิงหลวนเดินเข้าไป
สามพี่น้องสกุลซ่างกวนกำลังยุ่งกับการช่วยลูกค้าเลือกดอกไม้
หน้าตาของทั้งสามคนงามยิ่งกว่าดอกไม้ ดึงดูดพวกคนลามกมาไม่น้อย
"ให้คู่หมั้น ดอกอะไรเหมาะครับ?"
อู๋ไป๋เดินไปด้านหลังซ่างกวนอวี่เฟยที่กำลังยุ่งอยู่ แล้วถามยิ้มๆ
ซ่างกวนอวี่เฟยได้ยินเสียง หันมาพบว่าเป็นอู๋ไป๋ ดีใจจนอุทานว่า "คุณชาย มาได้ยังไงคะ?"
"ผ่านมาพอดี เห็นร้านดอกไม้เปิดเลยแวะเข้ามาดู"