เช้าวันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋และหลินตั้นจวงกำลังเล่นกับถังถังในห้องนั่งเล่น ก็เห็นคนใช้ถือช่อดอกไม้เข้ามา
"คุณหนู ดอกไม้ของคุณค่ะ"
หลินตั้นจวงดีใจมาก หันไปทางอู๋ไป๋ "ขอบคุณนะ!"
อู๋ไป๋งงเป็นไก่ตาแตก "เดี๋ยวนะ ดอกไม้นี่ใครส่งมา?"
หลินตั้นจวงชะงัก "ไม่ใช่นายเหรอ?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า
หลินตั้นจวงก็งงเหมือนกัน ใครจะส่งดอกไม้ให้เธออีก?
เธอรับดอกไม้มา เห็นมีกระดาษเล็กๆ เขียนว่า: อู๋ไป๋ไอ้โง่นั่นไม่คู่ควรกับคุณ มีเพียงฉันเท่านั้นที่เป็นคู่แท้ของคุณ
ลงชื่อว่า...ซีเหมินอวิ๋นอี้
หลินตั้นจวงยื่นกระดาษให้อู๋ไป๋อย่างจนใจ
อู๋ไป๋อ่านแล้วโกรธเป็นไฟ
ทันใดนั้น มือถือของหลินตั้นจวงดังขึ้น เป็นเบอร์แปลก
หลินตั้นจวงรับสาย ก็ได้ยินปลายสายส่งเสียงบีบจมูก ทำเป็นมีเสน่ห์ "คุณหนูหลิน ทายสิว่าใคร?"
หลินตั้นจวงโยนดอกไม้ลงโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ พูดเรียบๆ "ซีเหมินอวิ๋นอี้"
"ว้าว...คุณหนูหลินช่างทั้งสวยทั้งฉลาด มีไหวพริบ ทายถูกเลย เหมาะกับผมสุดๆ"
"ดอกไม้ที่ผมส่งไปชอบไหม? อู๋ไป๋ไอ้คนตรงทื่อนั่น ไม่มีทางคิดจะส่งดอกไม้ให้คุณแบบนี้แน่ ถ้าคุณชอบ ผมจะให้คนมาส่งให้ทุกวัน"
หลินตั้นจวงยิ้มบาง แล้วเปิดลำโพง
อู๋ไป๋ฟังชัดเจนทุกคำ ใบหน้าคมเข้มดำคล้ำ
"ซีเหมินอวิ๋นอี้ นายอยากตายหรือไง?"