"แม่หมอเฒ่า แกพยายามเอาชีวิตฉันตั้งหลายครั้ง ดีที่ฉันโชคดียังรอดมาได้ ถ้าตกไปอยู่ในมือแก คงสู้ตายเสียยังดีกว่า"
หลินตั้นจวงผูกผ้าให้แน่น ดึงตัวยายแก่ขึ้นมา แล้วใช้ชายเสื้อของนางมัดนางไว้กับเสาในโถงใหญ่
เลือดไหลซึมจากฝ่ามือยายแก่ลงมาถึงปลายนิ้ว แล้วหยดจากปลายนิ้วลงสู่พื้น
"ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...!"
ในโถงใหญ่ที่เงียบสงัด เสียงหยดเลือดแผ่วเบาจึงแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
หลินตั้นจวงพูดเรียบๆ ว่า "เพราะฉะนั้น ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เมื่อแกตกมาอยู่ในมือฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจแกเช่นกัน"
"ฆ่าแกด้วยมีดทีเดียวมันถูกเกินไป แกค่อยๆ สัมผัสเลือดในตัวที่ไหลซึมออกมาทีละนิด แล้วหยดลงพื้น ความตายคืบคลานกลืนกินแกทีละก้าว จนกว่าเลือดในตัวแกจะเหือดแห้งไป"
"อย่ารีบร้อน นี่เป็นกระบวนการที่ยาวนาน ฉันเดาว่าแกคงฆ่าคนมาไม่น้อย แต่คงไม่เคยลองวิธีการฆ่าแบบนี้มาก่อน"
ยายแก่อ้าปากค้างด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นเทา
นางถูกปิดตาสองข้าง มองไม่เห็นอะไรเลย ในความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด ได้ยินเพียงเสียงเลือดหยดลงพื้น
ความรู้สึกของการรอคอยความตายในความมืดเช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้คนคลุ้มคลั่งได้
ยายแก่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เพื่อให้ตนเองรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่
หลินตั้นจวงมีแววตาเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า
นางไม่ใช่พวกโลกสวย จะไม่ใช้ความดีตอบแทนความแค้น
แม่หมอเฒ่านี่พยายามเอาชีวิตนางหลายครั้ง นางก็ย่อมไม่เกรงใจเช่นกัน