ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่? เสียงฝีเท้าชุดหนึ่งปลุกหลินตั้นจวงให้ตื่น
นางกลั้นลมหายใจ สำรวมใจเก็บงำ ไม่กล้าปล่อยกลิ่นอายแม้แต่น้อย
นางแอบมองไปเงียบ ๆ
เห็นเพียงคนชุดดำไม่กี่คนหิ้วถังเดินเข้ามา แล้วเริ่มตักน้ำ
หลินตั้นจวงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย คิดในใจว่า "ดื่มสิ ดื่มให้เยอะ ๆ เลย"
"ซวยจริง! ท่านเจ้าตำหนักอูทำคนหายเองแท้ ๆ ดันมาระบายอารมณ์กับพวกเรา"
"ก็ใช่น่ะสิ นางโดนผู้หญิงคนนั้นเล่นจนหัวหมุน กลับมาระบายกับพวกเรา เก่งนักก็ไปจับผู้หญิงคนนั้นกลับมาสิ"
"พวกเจ้าว่าผู้หญิงคนนั้นก็มีฝีมือไม่เบา พวกเราตั้งหลายคนไล่ตาม กลับไม่เห็นแม้แต่เงา พวกเจ้าไม่ได้เห็นสีหน้าท่านเจ้าตำหนักอูเลยนะ บูดบึ้งยังกับจะปล่อยพิษออกมาได้"
"พอเลยพอเลย อย่ามัวนินทากันอยู่เลย รีบตักน้ำกลับไปเถอะ กลับช้าไปเกรงว่าจะหนีไม่พ้นโดนด่าอีก"
พวกเขาตักน้ำเต็มแล้ว พลางพูดคุยกันเดินห่างออกไป
หลินตั้นจวงถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ที่พวกเขาคุยกันคงหมายถึงนางสินะ?
ท่านเจ้าตำหนักอู? หรือจะเป็นยายแก่หน้าตาน่าเกลียดคนนั้น? แซ่อู สมกับแซ่จริง ๆ หน้าตาเหมือนยายแม่หมอแก่
ดูท่าว่ายายแม่หมอแก่นั่นตามหานางไม่เจอ คงกลับมาแล้ว
หลินตั้นจวงแอบซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ รอคอยอย่างใจเย็น
ตอนนี้ ก็รอให้พวกเขาดื่มน้ำจากธารน้ำพุเข้าไปเท่านั้น
สามี เจ้าต้องคุ้มครองข้านะ... หลินตั้นจวงอธิษฐานเงียบ ๆ ในใจ
——ภายในตำหนักใหญ่ที่มืดมนชวนขนลุก เสียงเพล้งดังขึ้น ถ้วยชาใบหนึ่งถูกปาแตกกระจาย