เป็นอย่างที่คิด เฮ่ออวิ๋นอี้ได้ยินคำพูดของเจ้าตำหนักที่เก้า ในใจก็ยิ่งไม่พอใจ
เดิมทีเขาคิดจะให้เจ้าตำหนักที่เก้าดูว่าลูกน้องของเขามีความสามารถแค่ไหน ผลลัพธ์กลับต้องเสียหน้า
เห็นข้าคนนี้เสียหน้าแล้วยังจะมาสอนข้าคนนี้ทำงานอีก? ลู่หยวนซานเป็นลูกน้องของข้าคนนี้ จะฆ่าหรือไม่ก็แล้วแต่ข้าคนนี้
เฮ่ออวิ๋นอี้หน้าดำคร่ำเครียดพูดว่า: "ลู่หยวนซานเป็นคนของข้า ความเป็นความตายของเขามีเพียงข้าเท่านั้นที่ตัดสิน ไม่ต้องให้ใครมาวุ่นวาย"
เจ้าตำหนักที่เก้าเจ้าตัวเตี้ยหน้าดำคร่ำเครียดลง ลุกขึ้นยืนพูดว่า: "ลูกน้องขี้แพ้แบบนี้ข้ามีเยอะแยะ เจ้าตำหนักที่หกชอบเก็บขยะไว้เป็นสมบัติ ข้าจะให้ขยะแบบนี้เพิ่มอีกสักสองสามคนก็ได้"
เฮ่ออวิ๋นอี้สีหน้าย่ำแย่เหมือนพ่อแม่ตาย
อู๋ไป๋เห็นดังนั้น ก็รีบแก้ห่อผ้าบนหลังออก เดินไปเปิดให้ดู ข้างในมีสมุนไพรชั้นยอดห้าสิบต้น กล่าวว่า: "เจ้าตำหนักที่หก ข้ากับท่านเฉินออกไปข้างนอกเที่ยวนี้ นำสมุนไพรชั้นยอดระดับสูงกลับมาได้ร้อยต้น"
พูดพลางมองไปที่เจ้าตำหนักที่เก้าเจ้าตัวเตี้ย พูดยิ้มๆ ว่า: "ไม่รู้ว่าช่วงที่พวกเราจากไปไม่กี่วันนี้ ลูกน้องของเจ้าตำหนักที่เก้านำสมุนไพรชั้นยอดกลับมาให้ท่านได้เท่าไหร่บ้าง?"
"ข้าเดา ต้องมากกว่าพวกเราแน่ ไม่อย่างนั้นที่เจ้าตำหนักที่เก้าบอกว่าลูกน้องของตัวเองส่วนใหญ่เป็นพวกขี้แพ้ คำพูดนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องโกหก เพราะทหารขลาดขลาดคนเดียว แม่ทัพขลาดขลาดทั้งกองทัพ"
"ทะลึ่งตีตน!" เจ้าตำหนักที่เก้าสายตาเย็นชาจ้องอู๋ไป๋ตะคอก
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ "ใต้บังคับบัญชาไม่กล้า!"
เฮ่ออวิ๋นอี้สีหน้าเปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นสดใส มองอู๋ไป๋ด้วยความชื่นชม