หลินอิงอิงมองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “พูดแบบนั้นได้จริงเหรอ”
พูดใส่หน้าคนโดยตรง ประกาศชื่อเขาว่าเป็นตัวถูกโกงซะขนาดนี้ เสวียนโมเฉินไม่ใช่หูหนวกนี่
“ไม่เป็นไร เขาไม่ใส่ใจหรอก”
ถึงเสวียนโมเฉินจะมีความอดทนดีแค่ไหน ตอนนี้ก็หักห้ามใจไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
“หลินไป๋ นายมันเย่อหยิ่งเกินไปแล้วใช่ไหม”
อู๋ไป๋ยิ้มเล็กน้อย “ขอโทษที ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น”
เขาหันไปมองหลี่เทียนมู่กับหลินอิงอิง “ฉันพูดผิดแล้ว ไม่ใช่พวกเราต้องการความช่วยเหลือของตัวถูกโกงคนนี้ แต่ตัวถูกโกงคนนี้ต่างหากที่ต้องการความช่วยเหลือของพวกเรา”
หลินอิงอิงมุมปากกระตุกไปมาหลายครั้ง
หลินไป๋คนนี้มันไม่กลัวใครเลยจริง ๆ เสวียนโมเฉินน่ะก็ยังไงเขาก็เป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่แห่งจักรวรรดิเสวียนเทียน พูดแบบนี้มันโอเคเหรอ
ใบหน้าของเสวียนโมเฉินเขียวคล้ำ กำหมัดแน่นแล้วคลายออก ทำแบบนี้ซ้ำไปมาหลายครั้ง
สุดท้ายก็ทำได้แค่ส่งเสียงฮึดในลำคอ หันสายตาหนี ไม่มองไม่เจ็บปวด
“พี่หลิน ตอนนี้เราต้องทำอะไรดี”
หลินอิงอิงถาม
อู๋ไป๋คิดอึดใจ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันก็ไม่รู้”
หลินอิงอิง “….”
ตอนที่เธอกำลังจะบ่นว่าอู๋ไป๋สักหน่อย ก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นเสียก่อน
ภูเขาสีแดงเลือดลูกนั้นสั่นสะเทือนขึ้นทันที ทั้งหมู่เขาก็สั่นตามกันไปหมด
ยอดเขาดังเสียงคำรามร้องทุกข์ทรมานราวนรก ฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว
ผ่านไปประมาณไม่กี่นาที
ทันใดนั้น ยอดเขาระเบิดสุญญากาศ ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย หินก้อนยักษ์กลิ้งร่วงลงมา