อู๋ไป๋พักอยู่ที่ภูเขาฉางไป๋มาจนถึงวันที่ห้า
ดูเหมือนโชคของเขาจะไม่ค่อยดี ภูเขาฉางไป๋ไม่ได้ให้กำเนิดโอสถวิเศษฟ้าประทาน หรือไม่ก็อาจเกิดแล้ว แต่เขาหาไม่พบ
แต่ตอนนี้เขายังไปไหนไม่ได้ ต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้ข่าวเรื่องตระกูลหมาป่าเขียวถูกกวาดล้างแพร่งพรายออกไปไม่ได้
ในวันต่อจากนี้ เขาก็จะอยู่ที่นี่
ยามเช้า อู๋ไป๋นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา เสื้อผ้าสะบัดพลิ้วดังเปรี๊ยะตามแรงลม
เขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับพระชราผู้เข้าฌาน
เขาเริ่มบังคับให้จิตใจสงบนิ่ง แล้วเริ่มฝึกฝน
เขาหยุดฝึกฝนมาห้าวันแล้ว ปล่อยให้พลังปราณอันอุดมของภูเขาฉางไป๋สูญเปล่าไปโดยใช่เหตุ
ยามเย็น ตะวันลับขอบฟ้า แสงแดงฉานอาบทั่วท้องนภา
เสียงโทรศัพท์ดังติ๊งๆ ไม่หยุด
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากซีเหมินอวิ๋นอี้ส่งมา
"ท่านอู๋ ให้ทายถูกจริงๆ ด้วย! คนจากหมู่บ้านจ้งเชิงมาตามหาฉันแล้ว"
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก
ที่ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดเช่นนี้ แสดงว่าเขาหลอกคนจากหมู่บ้านจ้งเชิงได้สำเร็จ
อู๋ไป๋ตอบกลับไปว่า "สรุปผลมาสิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตอบอย่างได้ใจ "พวกโง่จากหมู่บ้านเกิดใหม่หลงกลแล้ว ถูกฉันย้อมแมวทั้งยวงจนงงเป็นไก่ตาแตก ทิ้งหินวิญญาณไว้ร้อยก้อนแล้วก็ไป"
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ เงยหน้ามองฟ้าสีแดงฉาน ไม่รู้ทำไม จู่ๆ จิตใจก็พลันปลอดโปร่งขึ้นมา
พวกลูกนอกคอกเนรคุณจากหมู่บ้านจ้งเชิงที่ชอบกระโดดไปมา สมควรได้รับบทเรียนที่ลืมไม่ลงเสียที
ครั้งนี้ จะให้พวกแกได้รู้ซึ้งว่าพวกแกโง่เง่าแค่ไหน
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา
เหลืออีกห้าวัน ตอนนั้นจะไปรับหลินตั้นจวง แล้วพาเธอไปตามนัด