ประมุขตระกูลหยวนมองอู๋ไป๋ด้วยรอยยิ้ม เอ่ยว่า
"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่ไป๋เสี่ยวจวี๋ที่คลอดถังถังให้นาย แล้วตายเพื่อนายล่ะ?"
อู๋ไป๋มองเธออย่างเรียบเฉย กล่าวว่า
"นายไม่ใช่หรอก ไป๋เสี่ยวจวี๋อ่อนโยนอบอุ่น ใจดี ส่วนนายข้างในขี้ขลาดและชั่วร้าย แม้หน้าตาจะเหมือนไป๋เสี่ยวจวี๋ก็จริง แต่ฉันเหมือนจะอ้วกออกมาตรง ๆ ขอโทษนะ… เฮิก…"
ใบหน้าของประมุขตระกูลหยวนมืดครึ้มลงทันที
"อู๋ไป๋ นายรู้ไหมว่าการยั่วโมโหฉันจะจบลงแบบไหน?"
อู๋ไป๋มองเธอ แล้วกะทันหันก็ก้มตัวลง "เฮิก…"
อู๋ไป๋แห้งอ้วกอยู่พักใหญ่ ปาดมุมปาก แล้วพูดว่า "ขอโทษนะ หรือว่านายจะหันหลังไปก่อนก็ได้ ฉันคลื่นไส้เต็มทน"
ประมุขตระกูลหยวนหน้าดำคล้ำ "นายไม่กลัวเหรอว่าฉันจะทำให้เดินออกจากห้องนี้ไปแบบมีชีวิตไม่ได้?"
"ร่างแยกก็อย่ามาโชว์ตัวตรงนี้สิ"
อู๋ไป๋จ้องเธอเย็นชา
"ถ้าฉันฆ่านาย จะกระทบร่างจริงของนายไหม?"
ในตัวอู๋ไป๋คลี่คลายเจตนาสังหารออกมา พร้อมจะลงมือเต็มที
"อู๋ไป๋ ที่นี่คือตระกูลหยวน ฉันสั่งปุ๊บ นายมีชีวิตเดินออกไปไม่ได้หรอก"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "ลองดีสิ"
อีกฝ่ายจ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นเยียบ
เธอค่อย ๆ พ่นลมหายใจเซ็กซี่ออกมาหนึ่งครา นั่งลง ยกถ้วยชาข้าง ๆ ขึ้นจิบอย่างสง่างาม แล้วกล่าวว่า
"อู๋ไป๋ พวกเราควรร่วมมือกัน"
"ฉันปฏิเสธ"
"ไม่คิดจะพิจารณาหน่อยเหรอ? พวกเรามีเป้าหมายเดียวกัน นายอยากทำลายสี่ตระกูลใหญ่ ฉันอยากได้พลังชีวิตของสรรพชีวิตทั้งแดนเซียน ไม่ร่วมมือกันได้ยังไง?"