อู๋ไป๋ยกมุมปากเล็กน้อย ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณเทพ: "ท่านธิดาเซียนอู๋ซิน ตอนนี้พวกเราเป็นศัตรูกันแล้วนะ"
ดวงตาแจ่มใสของอวี่อู๋ซินกะพริบวูบ เธอยังคงอบรวมเสียงเป็นเส้น กล่าวว่า: "นายพูดเองนะ ฉันตั้งใจจะบอกแผนการของฝ่ายเราให้ฟังอยู่หน่อย แต่เมื่อนายไร้น้ำใจขนาดนี้ ก็อย่าโทษฉันที่ไร้ความหมาย"
อู๋ไป๋: "......."
"แค่คนกี่คนแบบพวกนาย ฉันไม่เคยเอามาคิดถึงหรอก"
"งั้นหรอ? แล้วนายรู้จักตัวตนของพวกเขาไหม? ยัง...... แผนการทั้งหมดล้วนเป็นข้อเสนอของฉัน นายแน่ใจนะว่าฝ่ายเรามีแค่คนไม่กี่คน?"
อู๋ไป๋พูดไม่ออก "ขอบคุณทั้งตระกูลเลยนะ"
"ไม่เป็นไร!"
อู๋ไป๋: "......."
"ไอ้โง่ หุบปาก!"
อวี่อู๋ซินอบรวมเสียงเป็นเส้นอย่างแอบแฝง: "รู้จักเกรงใจก็ดี!"
อู๋ไป๋กลอกตา
"มา ๆ ทำหน้ายิ้มให้ธิดาเซียนหน่อยสิ"
อู๋ไป๋: "......."
"ไม่ยิ้มก็แล้วกัน! แต่ฉันจะบอกนาย ถ้าฉันไม่บอกแผนการให้ แม้นายจะรอดไปได้อย่างเคราะห์ร้าย ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่นอน"
อู๋ไป๋หน้าเซ็งสุดซี้ แต่ก็แล้วยิ้มกว้างอย่างสดใส
"เยี่ยม ฟันขาวจังเลย"
อวี่อู๋ซินล้อเลียนอย่างแอบแฝง
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกไปมา
"พวกนี้คือนักฆ่าแห่งสำนักเสินซวี สิบคนต่อหนึ่งกลุ่ม ประสานงานกันได้เข้าอกเข้าใจ ยังถนัดวิชาร่วมมือโจมตีด้วย นายต้องระวังตัวนะ!"
อวี่อู๋ซินกล่าวต่อ: "ยังมีอีก ยายชราข้างฉันนี่ ชื่อยายอันฮวา พลังระดับเซียนจวินสมบูรณ์แบบ เข็มห้วงว่างของเธอน่ะ แม้แต่ผู้ที่กึ่งก้าวสู่ขั้นจักรพรรดิยังต้องหวาดกลัว"