ซีเหมินอวิ๋นอิ่งได้ใจเสียเต็มประดา ปกติได้แต่ดูอู๋ไป๋อวดเบ่ง ตอนนี้ถึงตาเขาบ้างแล้ว
เขาถือพัดหยกพลิ้วไหว ทำท่าเหยียดหยามฟ้าดิน เดินเนิบ ๆ มาอยู่ตรงหน้ากู่เย่า: "เจ้ามดปลวก ไม่อยู่ให้ดี ๆ ในที่ของตัวเอง กลับวิ่งมาหาเรื่องบนโลก ข้า ซีเหมินอวิ๋นอี้ ผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ จะประทานความตายให้แก่เจ้า ไม่ต้องสำนึกบุญคุณหรอก!"
กู่เย่าหวาดกลัวสุดขีด ร้องแหลมว่า: "บรรพบุรุษช่วยข้าด้วย บรรพบุรุษช่วยข้าด้วย..."
"เอะอะ!"
พัดหยกในมือซีเหมินอวิ๋นอิ่งตวัดผ่านไป
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของกู่เย่าหยุดลงทันที เขาเอามือปิดคอด้วยความตื่นตระหนก เลือดสดไหลรินตามซอกนิ้ว ไม่นานก็สิ้นใจตาย
หยวนเซิ่งเสวี่ย รวมถึงชายชราผู้นั้น ก็ตกใจจนขวัญกระเจิง
ซีเหมินอวิ๋นอิ่งสีหน้าไร้อารมณ์ มองกวาดเหล่าผู้กล้าอย่างเหยียดหยาม ตะโกนว่า: "ยังมีใครอีก? ไม่ยอมก็ลุกขึ้นมาสู้กับข้า ซีเหมินอวิ๋นอิ่ง ผู้ถูกเลือกจากสวรรค์"
ทุกคนหน้าดำเป็นเส้นหมี่
ถ้าพวกลุกขึ้นได้ คงรุมฟันไอ้จอมเสแสร้งซีเหมินอวิ๋นอิ่งตายไปนานแล้ว
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก ไอ้นี่น่าชกจริง ๆ
คำพูดนี้เหมือนไปยืนอยู่ในห้องดับศพแล้วกระทืบเท้า ใครไม่ยอมบ้าง? ลุกขึ้นสิ
ถ้ามีคนลุกขึ้นมาจริง ๆ ไอ้นี่คงฉี่ราดไปนานแล้ว
ซีเหมินอวิ๋นอิ่งส่ายหัว มองดูผู้คนรอบข้างที่พยายามประคองตัวอย่างดูแคลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง: "อะไรกันเนี่ย? สู้ได้สักคนก็ไม่มี"
เขาก้าวเดินอย่างไม่แยแสผู้ใด มาอยู่ตรงหน้าหยวนเซิ่งเสวี่ย