อู๋ซินโฉ่วและหวังเชินตกใจแทบวิญญาณหลุด
บนโลกนี้มีคนน่ากลัวขนาดนี้ได้ยังไง?
พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองซีเหมินอวิ๋นอี้อย่างยากลำบาก
ซีเหมินอวิ๋นอี้เอามือไพล่หลังถือพัดหยก มองพวกเขาอย่างดูถูก
ฉันคือบุตรแห่งสวรรค์ซีเหมินอวิ๋นอี้ พวกแกเป็นแค่มดปลวก กล้าบุกรุกโลก รนหาที่ตาย
อู๋ซินโฉ่วและหวังเชินขวัญหนีดีฝ่อ
"ท่านผู้อาวุโสไว้ชีวิตด้วย ท่านผู้อาวุโสไว้ชีวิตด้วย..."
ทั้งสองอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา
"ท่านอู๋ ท่านหวัง รอข้าด้วย"
เวลานี้มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากหมอกดำ
"ท่านหม่าวิ่งเร็วเข้า ที่นี่อันตราย... กลับไปบอกคนอื่นว่าโลกนี้อันตราย..."
หวังเชินตะโกนลั่นขึ้นมาทันใด
"แม่ง เงียบปากไปเลย!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจัด กำลังจะได้หล่อเลย
พัดหยกขาวในมือตวัดผ่านลำคอหวังเชิน เลือดกระเซ็น
เวลานี้ ใบหน้าเรียวยาวโผล่ออกมาจากหมอกดำ พอดีเห็นซีเหมินอวิ๋นอี้ฆ่าหวังเชิน ตกใจหดหัวกลับไปทันที
"ออกมาเดี๋ยวนี้"
ในหมอกดำไม่มีเสียงตอบ คงจะหนีไปแล้ว
ให้ตายสิ เพิ่งมาถึงโลก ยังไม่ได้เห็นโลกชัดๆ ก็โดนเชือดคอซะแล้ว มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่หนี
พวกขยะจากแดนเซียน กลับไปบอกคนอื่นซะ ฉันคือบุตรแห่งสวรรค์ซีเหมินอวิ๋นอี้ ถ้าไม่กลัวตาย ฉันจะตั้งเขียงรอพวกแกอยู่ที่โลก
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกนอย่างหล่อเหลา
อู๋ซินโฉ่วมองหวังเชินที่ถูกฆ่า ตัวสั่นงันงก
ตอนนี้เขามีความคิดเดียว กู่เย่าหลอกเขา