อู๋ไป๋สัมผัสร่างตัวเองอย่างละเอียด ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกถูกเปลวอารมณ์เผาผลาญเลย
ตัวเองไม่เคยกินผลรักสมาน แล้วทำไมถึงมีภูมิต้านทานต่อของอย่างนี้?
อู๋ไป๋ลังเลแปลบ แล้วถามขึ้น “เปี้ยนซื่อหมิง ถ้าคนเคยกินยาเร่งอารมณ์ที่แรงกว่านี้มาก่อน พอกินผลรักสมานเข้าไป จะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใช่ไหม?”
เปี่ยนซื่อหมิงมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาประหลาด ๆ แล้วรีบก้มหัว “ใช่ ท่านผู้บัญชาการ อย่างนั้นจริง”
“ได้แล้ว ฉันรู้แล้ว! ไปได้”
“ท่านผู้บัญชาการไม่ต้องการให้ข้าเรียกสาวใช้สักคนมาไหม?”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก “…ไสหัวไป!”
“รับทราบ!”
ไล่เปี่ยนซื่อหมิงออกไปแล้ว อู๋ไป๋กำลังจะเดินไปหาเต็นท์ของอาธีน่า บังเอิญเหลือบไปเห็นไป๋เทียนซุนกับพวกในม่านพลังกั้นใหญ่ ต่างทำหน้าสมน้ำหน้ากันเต็มบาน
พอเห็นอู๋ไป๋หันมา ทุกคนก็เปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นปกติทันที แล้วหันหน้าหนีไปคนละทาง
แม้จะไม่ได้ยินเสียงจากภายนอก แต่คนข้างในม่านพลังกั้นก็มองเห็นสถานการณ์ด้านนอกได้
ตอนที่ต้าฉาเอาผลรักสมานมาให้ตัวเอง พวกตัวดีเหล่านี้ต้องเห็นกันหมดแล้ว พวกมันกำลังรอดูตัวเองอับอายอยู่
อยากดูฉันอับอายงั้นเหรอ?
“เสียงแหลมคมดังต่อเนื่อง!”
อู๋ไป๋ยกมือทั้งสองข้างขึ้นทำนิมิต
เสียงกึกก้องดังไม่หยุด ผนังม่านพลังกั้นใหญ่เปล่งแสงระยิบระยับ คลื่นพลังกระเพื่อมพลิ้วไหว
ข้างในม่านพลังกั้น ทันทีที่ฟ้าเมฆกลืนกลาย สายฟ้าดำร้องคำรามพรวดลงมา
ชั่ววูบเดียว เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องทั้งบริเวณ