br />วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า
อู๋ไป๋ขโมยเก้าอี้นอนของมู่จิ่วโจวมานอนอาบแดดอยู่หน้ากระโจมใหญ่ ไขว่ห้าง หรี่ตา พลางคิดถึงแผนไปปล้นคลังเสบียงของค่ายหกจอมมาร
ไป๋เทียนซุนและพวกถูกขังอยู่ในค่ายกลใหญ่ มองอู๋ไป๋ผ่านกำแพงมิติ
พวกเขาถูกขังที่นี่มาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว อย่าว่าแต่กินข้าว แค่น้ำสักหยดก็ยังไม่ได้กิน
โชคดีที่ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับขั้นเทพ อดอาหารสักสามห้าวันก็ไม่ตาย
ทุกคนหวาดกลัวไม่เป็นสุข
เพราะไม่มีใครรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขามีท่าทีอย่างไร
หากท่าทีของแม่ทัพพวกเขาทำให้อู๋ไป๋ไม่สบายใจ ชีวิตพวกเขาก็ยากจะรักษาไว้
ข่าวที่พวกเขาถูกจับเป็นเชลยถูกส่งออกไปเมื่อวาน คาดว่าช้าที่สุดวันนี้ก็น่าจะมีการตอบกลับ
พูดอีกอย่างก็คือ วันนี้คือวันที่ตัดสินความเป็นความตายของพวกเขา
"เถ้า อู๋ เถ้า อู๋... ดูสิ ข้าเอาอะไรดีๆ กลับมาด้วย?"
เสียงของซีเหมินอวิ๋นอี้ดังมาจากที่ไกล ขัดจังหวะความคิดของอู๋ไป๋ ทำให้เขาถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น ในมือถือลูกไม้สีแดงสดใสสองสามลูกยื่นให้อู๋ไป๋ "ข้าเจอลูกไม้ป่าแถวเขาด้านหลัง รสหวานฉ่ำ หวานยิ่งกว่ารักแรกเสียอีก"
มือที่ยื่นออกไปของอู๋ไป๋ชะงัก สีหน้ากลายเป็นประหลาด "แน่ใจนะ?"
"แน่นอน ข้ากินไปตั้งเยอะ อร่อยจริงๆ"
"ข้าถามว่าแน่ใจหรือว่าหวานกว่ารักแรก?"
"แน่นอน..." จู่ๆ ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็นึกขึ้นได้ว่ารักแรกของอู๋ไป๋ดูเหมือนจะเป็นหญิงบ้าที่ชื่อเย่จิ้งซูนั่น นางนำพาแต่ความขมขื่นมาให้เถ้าอู๋ ไม่ได้หวานเลยสักนิด จึงรีบเปลี่ยนคำพูด "สรุปว่ามันหวานมากจริงๆ เจ้าลองชิมดู"