“พ่อคะ ลูกกำลังจะบอกพ่ออยู่พอดี ลูกกับตั้นจวงไปจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว”
ไป๋ซู่หลินอึ้งงัน “เมื่อไหร่กัน? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ล่วงหน้าสักคำ? ตามธรรมเนียม คุณหนูหลินถือเป็นเจ้าสาวมาเยือนบ้าน พ่อกับแม่ต้องเตรียมอั่งเปาให้”
“พ่อคะ ลูกขอโทษ! เรื่องนี้ลูกคิดไม่รอบคอบเอง”
“แล้วพวกเจ้ากำลังจะจัดงานแต่งเมื่อไหร่?”
อู๋ไป๋ตอบว่า “หลังปีใหม่ครับ วันที่ยังไม่ได้กำหนด”
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องยุ่ง ให้พ่อจัดการเรื่องกำหนดวัน ยายฮวงในหมู่บ้านดูวันแม่นยำมาก เดี๋ยวพ่อไปหาเธอ ให้ช่วยหาวันฤกษ์งามยามดีให้พวกเจ้า”
อู๋ไป๋พยักหน้า ที่จริงเขาดูเองแม่นยำกว่านั้นอีก แถมเขาก็ไม่ได้ยึดถือเรื่องพวกนี้ แต่ก็ปฏิเสธความหวังดีของไป๋ซู่หลินไม่ได้
“เอาเป็นว่านั่งรอไปก่อน พ่อไปแป๊บเดียวก็กลับ”
อู๋ไป๋เห็นความเศร้าสร้อยวูบผ่านดวงตาของไป๋ซู่หลินตอนเดินออกไป บางทีเขาอาจกำลังอุดอู้ใจให้ลูกสาวของตัวเอง
ไม่นาน หลินตั้นจวงกับถังเป่าเอ๋อร์พาถังถังกับเจ้ากลมน้อยเดินเข้ามา
“ลุงเป็นอะไรหรือคะ?”
อู๋ไป๋อึ้งเล็กน้อย “ฉันเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อกี้หนูเห็นลุงรีบๆ ไปเรียกป้าออกไป”
อู๋ไป๋หัวเราะ “ไม่มีอะไรหรอก”
ไม่นาน ไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือก็เดินเข้ามา ในมือถืออั่งเปาใบใหญ่สองใบ
จู้ซิ่วจือยื่นอั่งเปาให้หลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงอึ้งงัน “ลุงกับป้า... อันนี้ให้หนูเหรอคะ?”
“แน่นอนสิ” จู้ซิ่วจือยัดอั่งเปาลงในมือของหลินตั้นจวง แล้วจ้องดุอู๋ไป๋หนึ่งตา “ดูพวกเจ้าสิ จดทะเบียนเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่บอกพวกเราสักคำ”