อู๋ไป๋ดีใจมาก ค้อนเหล็กฟื้นได้จังหวะเหมาะจริง ๆ
เขาเอาดาบใหญ่ที่พาดบ่าลงมา เจ้าสิ่งนี้ยาวตั้งสองเมตร แบกไม่สะดวกเลย จะวางขวางหรือพาดบ่าก็รุงรัง ราวกับแบกท่อนไม้อยู่ ส่งผลต่อท่วงท่าสง่างามของเขา
อู๋ไป๋กวัดแกว่งดาบใหญ่ ฟันใส่ผนังหิน
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะลึง ดูแคลนเล็กน้อย "นี่คือวิธีที่คุณคิดได้น่ะเหรอ?"
พวกเขาสามคนร่วมมือกันยังเปิดไม่ออก แต่อู๋ไป๋คิดจะเปิดด้วยตัวคนเดียว ดูจะเหลิงไปหน่อย
ทว่าคำพูดของเขายังไม่ทันจางหายไป ผนังหินที่ถูกดาบใหญ่ฟัน ก็เหมือนน้ำแข็งและหิมะเจอเหล็กเผาไฟแดง ๆ กลับค่อย ๆ สลายตัว เผยให้เห็นช่องทางเข้าถ้ำ
"นี่มัน..." ซีเหมินอวิ๋นอี้อ้าปากค้าง
"อย่ามัวอึ้ง รีบเข้าไป!" อู๋ไป๋เร่ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้และชิงหลวนพุ่งเข้าไปก่อน อู๋ไป๋ตามไปติด ๆ
หลังจากทั้งสามเข้าไป กำแพงหินก็คืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
"เฒ่าอู๋ คุณทำได้ยังไง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้สงสัยมาก ปราการที่พวกเขาสามคนร่วมมือกันยังเปิดไม่ออก แต่อู๋ไป๋กลับฟันด้วยดาบเดียวก็เปิดออก
"ไว้ค่อยอธิบายทีหลัง รีบไปเถอะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้ว่าอู๋ไป๋ร้อนใจอยากช่วยคน จึงเร่งฝีเท้า
ไม่นานนัก เบื้องหน้าก็สว่างจ้า
พวกเขาออกมาจากทางเดิน
มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา เวิ้งว้างกันดาร ไม่มีอะไรเลย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว "ที่นี่มันที่ไหนกัน?"
อู๋ไป๋ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ กวาดตามองรอบด้าน ที่นี่คงเป็นมิติลับที่อ๋าวหวงเคยเล่าให้ฟัง
ค้อนเหล็กสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความอลวน ท่านอ๋าวเคยบอกไว้ว่ามิติลับเหล่านี้คือสภาพเริ่มแรกของโลก หรือจะว่าช่วงยุควิญญาณดับสูญก็มีมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว