“ขอบคุณครับ ผมกินมาแล้วตอนที่เดินทางมา”
ฮัวม่อหยวนปฏิเสธอย่างสุภาพ
ขณะที่อวี่อู๋ซินกลับพูดเย็นชาว่า “ฉันมาหานาย ไม่ได้มาเพื่อกินอะไร”
อู๋ไป๋ยักไหล่แล้วยิ้ม “ไม่กินก็ตามใจ เนื้อนี่นะเนื้อจิ่วอินจู้หม่าง เนื้อแท้ ๆ ที่อุดมด้วยสารอาหาร...ไม่กินก็ถือว่าคุณไม่มีบุญปากบุญท้อง”
ฮัวม่อหยวนกับอวี่อู๋ซินตาค้าง
เนื้อของจิ่วอินจู้หม่างงงง?
อวี่อู๋ซินนึกออกแล้ว วันนั้นอู๋ไป๋เอามีดตัดเนื้อออกมาเป็นก้อนใหญ่จากตัวจิวอินจู้หม่างจริง ๆ
คนสามคนนี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว
ถ้าจิ่วอินจู้หม่างรู้เข้า คงโกรธจนล้มฟุบตายกันเลยทีเดียว
อวี่อู๋ซินสะสมความคิด แล้วมองอู๋ไป๋ “ตัดสินใจได้แล้วหรือยัง?”
อู๋ไป๋ยิ้ม “วิญญาณน้ำแข็งพันปีสำคัญกับคุณขนาดนี้ ฉันอยากรู้ว่าคุณจะเอาอะไรมาแลกกับฉัน?”
อู๋ไป๋โยนคำถามยากให้เธอ
อวี่อู๋ซินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น “วิญญาณเพลิงพันปี หนึ่งก้อน เป็นยังไง?”
“วิญญาณเพลิงพันปี?”
อวี่อู๋ซินพยักหน้า “ฉันดูจากวิชาที่นายฝึก วิญญาณน้ำแข็งไม่ค่อยมีประโยชน์กับนายเท่าไหร่ ส่วนวิญญาณเพลิงก็ไม่มีประโยชน์กับฉันเท่าไหร่ พอดีกันพอดีเลยแลกกันได้”
อู๋ไป๋ใจสั่นวูบ “เอาออกมาให้ดูหน่อย”
อวี่อู๋ซินยืดมือออก ฝ่ามือถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งทันที จากนั้นกล่องหยกชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
เธอเปิดกล่องหยกอย่างเบามือ ทันใดนั้นอุณหภูมิที่น่าสะพรึงก็พุ่งทะยานออกมาจากกล่อง
เสี้ยวเดียว อุณหภูมิรอบ ๆ สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กองไฟที่ถูกแช่แข็งก็ละลาย
อู๋ไป๋แอบมองดูเห็นว่าในกล่องหยกมีเปลวเพลิงก้อนหนึ่งกำลังลุกไหม้อยู่
อวี่อู๋ซินปิดกล่องหยกแล้วมองอู๋ไป๋ “วิญญาณเพลิงพันปีของฉันคุณภาพสูงกว่าวิญญาณน้ำแข็งที่นายถืออยู่ นายไม่เสียเปรียบหรอก”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วยื่นมือออกไปอย่างยิ้มแย้ม
อวี่อู๋ซินหุบมือที่ถือกล่องหยกกลับ แล้วยืดอีกมือออกมา มองหน้าอู๋ไป๋...ความหมายชัดเจน แลกกันพร้อมกัน
อู๋ไป๋ยิ้ม ควักวิญญาณน้ำแข็งออกมา แล้วโยนให้อวี่อู๋ซินไปเลย
อวี่อู๋ซินอึ้งไปชั่วขณะ เปิดดูแล้วเป็นวิญญาณน้ำแข็งพันปีจริง ๆ สีหน้าเบ่งบานด้วยความยินดีโดยไม่รู้ตัว เธอเก็บวิญญาณน้ำแข็งแล้วเงยหน้ามองอู๋ไป๋: