เสี่ยวชิงทำหน้าตางง ๆ
ซีเหมินหยุนอี้เดินเข้ามาใกล้ แล้วพูดด้วยท่าทางจีบปากจีบปลา "เจ้าโง่เอ๊ย ไม่ใช่ว่าแกแอบชอบฉันกับเจ้าอู๋อยู่แอบ ๆ เหรอ"
เสี่ยวชิงทำหน้างงซ้ำอีกรอบ
"ฉันดูมีรสนิยมต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ? พูดตรง ๆ ฉันขอชอบหมาตัวหนึ่งก็ยังดีกว่าชอบพวกแก"
ซีเหมินหยุนอี้หันไปมองอู๋ไป๋ แล้วว่า "ดูท่าเจ้าโง่จะคิดถึงเสี่ยวฮวาแล้วสิ"
มุมปากของเสี่ยวชิงกระตุกอย่างเจ็บปวดถี่ ๆ
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวชิง ช่วงนี้ฝากดูแลอวี่อู๋ซินด้วยนะ ลองเข้าหากันดู... ไม่เคยเห็นเธอสะเทือนใจกับผู้หญิงสักคนเลย พูดจริง ๆ ฉันเป็นห่วงแกจริง ๆ"
เสี่ยวชิงตอบกลับมาว่า "......ไสหัวไป!"
อู๋ไป๋หัวเราะคิกคัก สองมือไขว้หลังเดินกลับเข้าห้องไป
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดว่า "เจ้าโง่ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนมาถามฉันได้ ฉันสอนให้... ในเมื่อพี่ชายแบบนี้ได้อาณาขั้นสูงสุดที่ใจไร้ขอบเขตแล้ว"
สายตาที่เสี่ยวชิงมองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยาม รังเกียจสุด ๆ
อู๋ไป๋กลับเข้าห้อง ก็หยิบหนังสือโบราณเล่มนั้นออกมาเปิดอ่าน
แปลง่าย ๆ ผ่านไปหนึ่งรอบ จากนั้นก็คลี่แผนที่ออกมา
แผนที่นี้วาดไว้อย่างหยาบ ๆ แต่ก็มองออกว่า ทั้งทวีปเทพเผ่าถูกแบ่งออกเป็นห้าเขต
ในจำนวนนั้น พื้นที่ใหญ่ที่สุดคือเขตเทพกลาง
ศึกษาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลับไปเปิดหนังสือโบราณเล่มนั้นต่อ
......
รุ่งขึ้น ยามเช้า
ฮัวโม่ยวนส่งอาหารเช้ามาให้ คุยกันเพียงไม่กี่ประโยคก็เดินจากไป
ฮัวโม่ยวนหน้าตาดูเหนื่อยล้า เขาบอกอู๋ไป๋ว่า เรื่องครั้งนี้ใหญ่โตเกินไปแล้ว... คนของตระกูลหลินกับสำนักยาเทวะกำลังตามหากันทั่วเมืองแบบรีดเป็นแถบ