"อู๋ไป๋ นายจำข้า... จำฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ?"
เสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความแค้น
อู๋ไป๋พูดอย่างไม่ใจเย็น "บ่นอื้ออึงเหมือนผู้หญิงตลอดเลย ถ้าเป็นใครก็พูดมาตรง ๆ ไม่ได้หรือไง"
อีกฝ่ายตะโกนด้วยความโกรธ "แดนเซียน! จักรวรรดิเสวียนเทียน! โลกเสวียนเทียน!"
ความคิดไหลบ่าออกมาจากสมองเหมือนน้ำขึ้น อู๋ไป๋จ้องมองอีกฝ่าย แล้วก็หัวเราะขึ้นมาเอง
นึกออกแล้วว่าคนนี้คือใคร ตอนนั้นเข้าไปในโลกเสวี่ยนเทียนของจักรวรรดิเสวี่ยนเทียน ซึ่งเป็นมิติอิสระแห่งหนึ่ง เขาสังหารเสวี่ยนม่อเฉินลงในนั้น และยึดหอแห่งกาลเวลาที่อยู่ในมือตอนนี้มา
ส่วนคนตรงหน้านี่ เขาอ้างว่าตัวเองคือ... เทพบุตร
"อ้อ ก็แกไงนี่เอง จริง ๆ แกก็ไม่ใช่ใครสำคัญหรอก แต่ทำไมฉันจำแกไม่ได้ แกถึงได้ทำหน้าแบบนี้? เหมือนผู้หญิงถูกทิ้งชะมัด"
เทพบุตรโกรธจัด "แกทำลายร่างแยกของฉัน แล้วกล้าบอกว่าจำไม่ได้! น่าแกล้งตายจริง ๆ!"
"ฉันฆ่าคนไปเยอะแล้ว แกก็ไม่ติดแม้แต่อันดับ ที่ยังจำหน้าแกได้นิดหน่อยก็ถือว่าดีแล้ว ให้มันพอเถอะ!"
จบแล้ว อู๋ไป๋ถามด้วยความอยากรู้ "แกคือจักรพรรดิสวรรค์งั้นเหรอ?"
"เป็นก็ไง?"
ดวงตาอู๋ไป๋แลบแล็บ รู้สึกได้เลยว่าไอ้นี่กำลังโกหก
"จริง ๆ แกเป็นใครก็ไม่สำคัญหรอก แต่แกทำฉันขยะแขยงสำเร็จแล้วล่ะ"
ไอ้ตัวดีนี่แอบซ่อนอยู่ในโลงศพคุยกับเขา เขาก็เรียก ๆ ว่าท่านผู้อาวุโส ไอ้นี่ก็รับฟังอย่างสบายใจ หวังแต่จะเอาเปรียบเขา
เทพบุตรจ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นเยียบ "ทางสวรรค์มีไว้ให้เดินแต่นายไม่เดิน ประตูนรกไม่มีแต่นายดันฝ่าฝืนเข้าเอง อู๋ไป๋ นายทำลายร่างแยกของฉันไปหนึ่งร่าง แค้นนี้ฉันต้องได้คืน"